Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Οι άνθρωποι που στηρίζουν τον τόπο στα πόδια του...


Πότε θεωρείται ότι ένα κράτος έχει καταρρεύσει; Όταν αδυνατεί να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες των πολιτών του. 

Θεμελιώδη ανάγκη εννοούμε, πριν ακόμα και από την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης, ακόμα και σταθερού μισθού, τη διασφάλιση της επιβίωσης των κατοίκων μιας χώρας. 

Η απάνθρωπη ταλαιπωρία που υφίστανται οι καρκινοπαθείς και άλλοι βαριά νοσούντες – που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του υγιούς – οι οποίοι στερούνται («έστω» και για λίγες ώρες ή ημέρες)  των φαρμάκων που τους συντηρούν στη ζωή, είναι η πιο περίτρανη απόδειξη της συντελεσμένης κατάρρευσης του ελλαδικού κράτους. Παρόλα αυτά όμως η ζωή σε αυτή τη χώρα εξακολουθεί κουτσά στραβά να προχωράει σε – σχετικά – φυσιολογικές συνθήκες.

Πώς όμως αυτό καθίσταται δυνατό;

Το Σάββατο 9 Ιουνίου υπέστην ρήξη αχίλλειου τένοντα. Στενός φίλος με μετέφερε στο Ασκληπιείο Βούλας προκειμένου να μου παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Το νοσοκομείο εφημέρευε. 

Στα Επείγοντα επικρατούσαν, για τα δικά μου μάτια του αδαούς, συνθήκες οιονεί πολέμου. Άνθρωποι με σπασμένα ή εξαρθρωμένα άκρα που έχριζαν άμεσης αντιμετώπισης, γέμιζαν τα φορεία. 

Είχα την τύχη να πέσω στα χέρια της ομάδας της Β’ Ορθοπεδικής κλινικής που διευθύνει ο δρ. Στέφανος Κάλος. Ενας βοηθός με εξέτασε και αμέσως, παραπέμποντάς με στον χειρούργο ορθοπεδικό, επιμελητή της κλινικής, Γιάννη Κατραμπασά. 

Ο γιατρός διέγνωσε πάραυτα την πλήρη ρήξη, και μου ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να χειρουργηθώ σε τριάντα λεπτά. Αμέσως μου πήραν αίμα, ιατρικό ιστορικό, κι έγινε καρδιογράφημα. Σε μισή ώρα ήμουν μπρούμυτα στο χειρουργείο.

[Με τα χρόνια, τα διαβάσματα και την σχετική τριβή, εύκολα μπορεί να γράψει κανείς ένα περίκομψο και λεπτοφυές κείμενο επί παντός επιστητού. Δύσκολα όμως βρίσκει τα λόγια να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του. Ίσως μια από τις αιτίες του ανώμαλου κατρακυλίσματός μας να οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε ξεμάθει να λέμε ευχαριστώ. Στο ότι έχουμε χάσει τα λόγια, καθώς η φαρέτρα μας είναι γεμάτη μονάχα δηλητηριώδη βέλη για κάθε δυνητικό αντίπαλο].

Ο άνθρωπος αυτός με χειρουργούσε μέχρι μετά τα μεσάνυχτα προσφέροντάς μου, εκτός από τη δυνατότητα ανάκτησης του βαδίσματος, μια δυσεύρετη καλοσύνη – σ’ εμένα, τον πρώτο τυχόντα ασθενή του – την οποία σερβίριζε με εξαιρετικές δόσεις χιούμορ. 

Την ίδια μέριμνα για τον ασθενή, την ίδια καλοσύνη και ανθρωπιά εισέπραξα από ολόκληρη την ιατρική του ομάδα, τους γιατρούς, τις νοσοκόμες και τους νοσηλευτές της ομάδας του – ακόμα και από τους τραυματιοφορείς του εν λόγω νοσοκομείου. 

Το δικό μου ακολούθησε ένα τουλάχιστον περιστατικό στραπατσαρισμένου νεαρού από τροχαίο. Η άσφαλτος ξεβράζει αέναα στα Επείγοντα του Ασκληπιείου διαλυμένους ανθρώπους, μαζεμένους κυριολεκτικά με το κουταλάκι, τους οποίους οι πολύπειροι αυτοί γιατροί ξαναστήνουν στα πόδια τους κομματάκι, κομματάκι. 

Μοναδικός τους καημός, το ζοφερό ενδεχόμενο της έλλειψης υλικών,  με το οποίο δεν είχαν ευτυχώς ακόμα έρθει αντιμέτωποι, καθώς και η πίκρα για την βαθιά απαξίωση των ιατρών του ΕΣΥ στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας.

«Πες τίποτα για μας», μου είπε με παράπονο ένα γιατρός «ο κόσμος ακούει από παντού τα χειρότερα για το δημόσιο νοσοκομείο και τους γιατρούς του». Οι αποδέκτες της συντεταγμένης εν πολλοίς διάλυσης του ΕΣΥ λόγω των πολιτικών πειραματισμών ή κομματικών σκοπιμοτήτων των εκάστοτε ηγεσιών του υπουργείου Υγείας, δεν είναι, όπως θα έπρεπε, οι υπουργοί Υγείας, αλλά οι δοκιμαζόμενοι, γιατροί του ΕΣΥ. 

Εξαιρέσεις, άνθρωποι αναξιόπιστοι ή χρηματιζόμενοι, απαντώνται παντού, σε κάθε κοινωνική ομάδα – ιδίως σε μια κοινωνία σε παρακμή. Είναι όμως βαθιά άδικο και ανήθικο όχι μόνο να μην ανταμείβονται, αλλά να λοιδορούνται οι σκληρά εργαζόμενοι και με αυταπάρνηση γιατροί του δημοσίου, οι οποίοι ενίοτε μένουν απλήρωτοι λόγω έλλειψης, όπως μας είπαν στο γραφείο κίνησης του νοσοκομείου, πόρων των ταμείων. 

Γιατροί που θα μπορούσαν να θησαυρίζουν – ιδίως οι περιζήτητοι χειρουργοί της Βούλας – στα ιδιωτικά νοσοκομεία, εργάζονται νυχθημερόν σε συνθήκες οιονεί πολέμου εισπράττοντας την περιφρόνηση του Έλληνα για το Κράτος, δηλαδή το Δημόσιο, και κατ’ επέκταση το Δημόσιο Νοσοκομείο. 

Σε αυτό προσθέστε την αβεβαιότητα και την ανησυχία που θα αισθάνονται οι εργαζόμενοι του Ασκληπιείου Βούλας το οποίο προβλέπεται να συγχωνευθεί (αν δεν το καταργήσουν απλώς) με το Γενικό Κρατικό Νίκαιας, το Μεταξά, το Ωνάσειο και το Τζάνειο…

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που διατηρούν ακόμα μέσα τους – σε πείσμα των καιρών του άκρατου εγωισμού – το αίσθημα του λειτουργήματος και μια βαθιά, δυσεύρετη κι ανέλπιστη για τον πονεμένο ανθρωπιά, αυτοί είναι που κρατούν ακόμα αυτόν τον διαλυμένο τόπο στα πόδια του. 

Και φυσικά δεν είναι οι μόνοι.

4 σχόλια:

Μύρων Κατσούνας είπε...

Εύγε Λοξία! Δίκαιος έπαινος προσήκει στους λειτουργούς που τιμούν την ετυμολογική σημασία της λέξεως (λαός+έργο)!

Σπύρος Γιανναράς είπε...

Σ' ευχαριστώ Μύρωνα. Υπάρχουν άνθρωποι σε τούτο τον τόπο. Μόνο που δεν μπορούν ούτε να φανούν πουθενά, ούτε να εκφραστούν...

Ανώνυμος είπε...

Αγαπώ τον πατέρα σου και αυτό που θα ήθελα στη λογοτεχνία το βρήσκω σε σένα. Λυπήθηκα για το ποδαράκι σου. Είσαι καλά τώρα; Πέρασε; Πως συνέβη; Εύχομαι να είσαι πάντα σιδερένιος και με την ευκαιρία να σου πω να συνεχίσεις να γράφεις. Αυτό που σου λείπει, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι αυτά που γράψανε κάποιοι, αν και είχες καλές κριτικές, αλλα μερικά χρόνια ακόμη. Αυτό για το οποίο παλεύεις να μας δώσεις χρειάζεται επιμονή από σένα και υπομονή από μας. Για σένα είμαι σίγουρος. Κρίση αφαιρετική, μα το πιστεύω.

επίκλιν Αλκίφρων.

Spyros Yannaras είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ Αλκίφρωνα