Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Ο πολιτισμός ως σήμα κατατεθέν του τίποτα και η βία ως ύστατο δημοκρατικό επιχείρημα

Η ενασχόληση με το ευρύ πεδίο που ονομάζουμε πολιτισμός δεν είναι εύκολη υπόθεση στην Ελλάδα, αν και κοιτίδα η ίδια του Πολιτισμού. Αν εξαιρέσει κανείς τις διασημότητες που γίνονται αντιληπτές με όρους τηλεοπτικούς (ηθοποιοί και τραγουδιστές) και οικονομικούς (επιτυχημένοι, δηλαδή ακριβοί ή κι ευπώλητοι ζωγράφοι και συγγραφείς) η μη κερδοφόρα ενασχόληση με τις τέχνες και τα γράμματα δεν γίνεται εύκολα κατανοητή – ιδίως όταν δεν εξασφαλίζει τουλάχιστον σημαντικές δόξες.

Στον αποϊεροποιημένο νεωτερικό κόσμο που εξοστράκισε κάθε έννοια ιερού, μαζί με τις θρησκείες, στο περιθώριο του σκοτεινού φοντεμενταλισμού, τα πάντα υπολογίζονται με όρους οικονομίας ή ιδεολογίας. Ο καλλιτέχνης που δεν στοχεύει στο χρήμα ή στην «προώθηση» μιας ιδέας είναι εκτός τόπου και χρόνου. 

Τόσο ο πολιτισμός, όσο και η παιδεία (υποβαθμισμένη στο χρηστικό επίπεδο ενός θεσμού που παρέχει πτυχία), χάνοντας πλήρως το νόημά τους, αποκόπηκαν από το ουμανιστικό ιδεώδες της ατομικής καλλιέργειας ως προϋπόθεση αρμονικής κοινωνικής συνύπαρξης.

Εξ ου και πρόεδρος κόμματος που εισήλθε στη Βουλή δεν δίστασε να απαντήσει σε σχετική ερώτηση ότι δεν έχει πρόγραμμα για την παιδεία διότι δεν αποτελεί προτεραιότητα. Διαχωρίζοντας την παιδεία από τη διαπαιδαγώγηση, ο πολιτισμός ταυτίστηκε με τη διασκέδαση με την κυριολεκτική σημασία του όρου: «το σκόρπισμα» ή το ανάλαφρο σκότωμα του χρόνου. Ετσι στην καλύτερη περίπτωση, αντιμετωπίζονται ως  πολυτέλεια για ολίγους, όσους δηλαδή έχουν λύσει το βιοποριστικό τους πρόβλημα. 

Η εκμηδένιση της έννοιας του πολιτισμού ως τρόπου νοηματοδότησης του πολιτικού, δηλαδή του συλλογικού βίου συμπαρασύρει στο μηδέν και τα παράγωγά του, την πολιτική και κατ’ επέκταση την πίστη στην δημοκρατία. Μετά τον ποδοσφαιρικό μας «πολιτισμό», ο «πολιτισμός» της βίας παρουσιάζεται ως ευνόητη στάση. 

Οι δολοφονικές απειλές κατά συναδέλφων από τη Χρυσή Αυγή και ο άνανδρος ξυλοδαρμός του φίλου δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Μπογδάνου από ακραία στοιχεία, υπογραμμίζουν με έναν τρόπο την πλήρη απαξίωση του πολιτισμού και της δουλειάς μας ως δημοσιογράφων του κλάδου. 

Αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση μια πολυτέλεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: