Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Ο υποτιμημένος μόχθος των συγγραφέων


Τα προβλήματα με τα οποία έρχεται κανείς αντιμέτωπος στην χώρα μας είναι συνήθως χρόνια και ανάγονται σε θεμελιώδεις ελλείψεις στον τρόπο διάρθρωσης του κράτους και σε εξώφθαλμες διαστρεβλώσεις της κοινής λογικής. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που στη συνέντευξη τύπου για τα τριάντα χρόνια λειτουργίας της Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων που δόθηκε την Τρίτη 28/11 στον Ιανό τέθηκαν επιτακτικά επί τάπητος προβλήματα που ανάγονται σχεδόν στην εποχή της σύστασής της Εταιρίας και οφείλονται στην τραγελαφική ανικανότητα (φορολογικού) κράτους να διακρίνει μεταξύ «ελεύθερων επαγγελματιών».


Δύο είναι χονδρικά τα ζητήματα που θέτουν οι συγγραφείς: το εν πολλοίς αμφιλεγόμενο ζήτημα της χορήγησης κρατικών συντάξεων και το φλέγον της καταβολής εισφοράς στο ΤΕΒΕ για την απόκτηση του αναγκαίου για την είσπραξη συγγραφικών δικαιωμάτων, δελτίου παροχής υπηρεσιών.

Η ενίοτε και οργισμένη, λόγω της οικονομικής κρίσης, ένσταση πολλών, έγκειται στο ότι σε περιόδους πρωτοφανούς οικονομικής δυσπραγίας, έκρηξης της ανεργίας και ιλιγγιώδους αύξησης των αστέγων, το οιονεί πτωχευμένο κράτος δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια της απόδοσης τιμητικών ή άλλων συντάξεων στους συγγραφείς. Ζητώντας όμως από τους συγγραφείς να αναζητήσουν άλλου τον βιοπορισμό τους είναι σαν να παραγνωρίζει κανείς ότι η συγγραφή είναι μια εξαιρετικά απαιτητική και πλήρης εργασία.

Μια χώρα που (στα δύσκολα) επαίρεται για τον πολιτισμό της δεν μπορεί να υποτιμάει τους συγγραφείς της, αντιμετωπίζοντας τον μόχθο τους ως μη εργασία. Τα πνευματικά έργα είναι αυτά από τα οποία μια χώρα αντλεί κάτι πολυτιμότερο από τα χρήματα: επίγνωση ταυτότητας και αίσθηση συλλογικότητας. Το βαθύτερο πρόβλημα που ανακύπτει και το οποίο ο Ελύτης θέλησε ως ιδρυτικό μέλος της Ενωσης να προλάβει τασσόμενος υπέρ της θέσπισης πολύ αυστηρών κριτηρίων εισόδου είναι η μεγάλη αιτία όλων των δεινών: το ζήτημα της έλλειψης αξιολόγησης και της αξιοκρατίας.

Ταυτόχρονα όμως η αδυναμία μιας κοινωνίας να διακρίνει ποιος είναι όντως συγγραφέας και εν
γένει υπηρέτης της τέχνης, εκφράζοντας σύσσωμο το σύνολο και την εποχή του είναι κατ’ εξοχήν σημάδι παρακμής.

Είναι όμως επίσης παρανοϊκό να αντιμετωπίζονται όλοι οι συγγραφείς ως εισοδηματίες και να αναγκάζονται να καταβάλλουν 800 διμηνιαίως για την εξασφάλιση του δελτίου που θα τους επιτρέψει να πληρωθούν ελάχιστες φορές ή και άπαξ του έτους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: