Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Οι τίτλοι, οι θώκοι, όπως και τα χειροκροτήματα κερδίζονται

Η γνώση έχει ως πρακτικό σκοπό την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και της αντιληπτικής ικανότητας, το ακόνισμα δυο θεμελιωδών εργαλείων για την όσο το δυνατόν σφαιρικότερη και βαθύτερη επίγνωση της πραγματικότητας. Η έλλειψη τους καθιστά τον άνθρωπο πνευματικά ανάπηρο, εύκολο θύμα και άθυρμα στα χέρια τρίτων.

Αν τα βιβλία – σχηματικά μιλώντας – μας ανοίγουν τα μάτια, τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μοιάζουν ενίοτε να θέλουν να τα ξεγελάσουν και να θολώσουν το βλέμμα μας. Παρακολουθώντας από τηλεοράσεως τα τεκταινόμενα στις παρελάσεις στης 28ης σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, είχα την αίσθηση ότι δημοσιογράφοι και πολιτικοί πάσχιζαν να μας κάνουν να μην πιστεύουμε στα μάτια μας.


Αν η παρέλαση γίνεται για την απόδοση φόρου τιμής στους πολεμιστές του ’40, τότε η παρέλαση της συμπρωτεύουσας δεν ματαιώθηκε, καθώς οι πολιοί αγωνιστές της Πίνδου και οι μακεδονομάχοι εισέπραξαν, παρελαύνοντας, το θερμό χειροκρότημα του συγκεντρωμένου κόσμου, ο οποίος στο πρόσωπό τους τίμησε και τους πεσόντες. Είναι ύψιστη παρανόηση να θεωρούμε ότι οφείλουμε να χειροκροτήσουμε ως απρόσωπους, τους πολιτικούς τίτλους και τους θεσμούς κι ότι σε αντίθετη περίπτωση (προσ)βάλλεται η δημοκρατία.

Αποτελεί δε χυδαία διαστροφή να κρύβονται πίσω από την δημοκρατική τους αίγλη οι συγκεκριμένοι εκπρόσωποι του πλέον διαβρωμένου από την αρπακτική ιδιοτέλεια και τον εξωφρενικό κομματικό αμοραλισμό, πολιτικού συστήματος. Αλίμονο αν οφείλαμε να τιμούμε οφίτσια και οφίκια άσχετα με το πρόσωπο που τα ενσαρκώνει. Γιατί τότε θα οφείλαμε τιμή και στον κάθε Παπαδόπουλο ή Πατακό. Οι τίτλοι κερδίζονται (και χάνονται) καθημερινά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σαρτζετάκης που κέρδισε τον σεβασμό του κόσμου ως δικαστής της χούντας και τον έχασε ως πρόεδρος.

Ουδείς επικροτεί τις ακρότητες οιουδήποτε άκρου. Τα άκρα όμως τα γεννάει και τα ανδρώνει η διαλυμένη παιδεία και η συνακόλουθη βαρβαρότητα. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται το άκρο για να χειραγωγηθεί ή να φιμωθεί η λαϊκή οργή. Ο λαός μπορεί να στραφεί ακόμα και εναντίον του προέδρου που ανέχεται την κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος και την συντριβή των αδυνάτων. Οταν το πλήθος αντικαθιστά τους πολιτικούς στις εξέδρες προασπίζει και δεν προδίδει τη δημοκρατία, διεκδικώντας αληθινή εκπροσώπηση.

2 σχόλια:

Μύρων Κατσούνας είπε...

Aγαπητέ μου Λοξία, ο λαός μπορεί να στρέφεται εναντίον οιουδήποτε, το θέμα όμως είναι εάν ο Πρόεδρος μπορεί πράγματι να αντιδράσει στην κατάφωρη, όπως λες, παραβίαση του Συντάγματος, δεδομένων των πλαισίων της αρμοδιότητάς του μετά την αναθεώρηση του 1986.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Το ζήτημα δεν ήταν τόσο η παραίτηση ή μη του Παπούλια, όσο η επικίνδυνη στάση των καναλιών (και όχι μόνο) ότι η επίκριση των θεσμικών προσώπων απειλεί τη δημοκρατία. Τα πρόσωπα είναι πάντα συγκεκριμένα όπως και οι πράξεις τους - όπως μας υπενθυμίζει με τη στάση του ο Παπανδρέου - και οφείλουμε να στεκόμαστε κριτικά απέναντί τους.