Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Μέσα από την Παράγκα


Είδα με τα δυο μου τα μάτια, εκείνα που φοράνε ενίοτε γυαλιά κι όχι εκείνα της φαντασίας που καλλιεργούνται με το διάβασμα, έναν άνθρωπο όχι φτωχικά, όχι πλούσια κι οπωσδήποτε όχι ντυμένο σαν άστεγο, να σκύβει και να μαζεύει από το ρείθρο του πεζοδρομίου μια μακρόστενη γόπα. Ένα μόλις αναμμένο τσιγάρο σα μακρύ λευκό δάχτυλο. Με έπιασε ένα τρέμουλο γιατί η σκηνή αυτή έβγαινε κατευθείαν από την «Παράγκα» του Σαββόπουλου. «Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι/είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας/είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας/κι ο χαφιές που μας ακολουθεί». Μέχρι ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν συναντήσω τον δικό μου «μάγκα» το «Η Παράγκα» αποτύπωνε την εικόνα μιας πονεμένης, εξαιρετικά δύσκολης και – κυρίως – ανεπίστρεπτα περασμένης εποχής. Δεν μου είχε ποτέ περάσει από τον νου ότι υπάρχει κρίση που μπορεί να γεννήσει έναν αντίστοιχο «ιστορικό» σαββοπουλικό ήρωα. Δεν ξέρω γιατί η εικόνα του γοποσυλλέκτη με τρόμαξε περισσότερο από κάθε εικόνα ρακοσυλλέκτη και την βεβαιότητα ότι κάπου γύρω τριγυρνάει κι ο χαφιές!

Δεν υπάρχουν σχόλια: