Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ζώντας με δανεικά

"Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους και που δεν απασχολεί κανέναν (κανέναν από τους διανοούμενους), είναι πως ζούμε με δανεικά στην κυριολεξία, πως δεν κερδίζουμε τη ζωή μας. Μας ζουν. Αν δεν το καταλάβομε αυτό, δεν κάνομε τίποτα, Από εκεί πρέπει να αρχίσει οποιαδήποτε κίνηση για ενδεχόμενη γενικότερη αλλαγή στην Ελλάδα.


Όσο ζούμε με δανεικά, όσο χρωστάμε στους άλλους τη ζωή μας, δεν είναι δυνατό να αλλάξομε νοοτροπία. Κανένας άνθρωπος που ζει με δανεικά δεν είναι της προκοπής. Το ίδιο κανένας λαός ή κράτος. Προπαντός με αιώνια δανεικά σαν εμάς¨ (γιατί κάποτε μπορεί να παρουσιαστεί μεγάλη ανάγκη, αν και μια μοναχά φορά μπορεί να σημάνει κακή αρχή).

Πρέπει να πληρώσομε κάποτε τα χρωστούμενα - τα χρωστουμέικα, όπως λεν οι Μανιάτες - ή να βάλομε σοβαρά πλώρη για την πληρωμή τους και να ξαναρχίσομε από την αρχή, δίχως χρέη. Για να μπορεί να έχει ο λόγος μας πέραση και η υπογραφή μας τιμή, δηλαδή κάποια αξία.

Πρέπει να καταλάβομε πως οι άλλοι δεν χρωστούν τίποτα να μας ζουν εμάς, και πως κάθε φορά που προσφέρεται η λύση αυτή, να μας ζουν ή να μας δανείζουν, κάθε φορά θάβεται το ενδεχόμενο να βγούμε από τον φαύλο κύκλο στο φως μιας έντιμης και σχετικά ανεξάρτητης ζωής (λέω σχετικά ανεξάρτητης, μια και είμαστε πολύ μικρό κράτος). Δεν μπορούμε ad infinitum να καταναλώνομε περισσότερα από όσα παράγομε, να μπάζομε περισσότερα από όσα βγάζομε.

Πρέπει να πουλάμε αρκετά στους άλλους, ώστε να αγοράζομε αρκετά - αυτά που μας χρειάζονται ή που μας επιτρέπουν τα οικονομικά μας - από τους άλλους. Είναι κακή συνήθεια τα δανεικά. Και σχετίζεται άμεσα με το πρόσωπο του κάθε λαού, του κάθε ατόμου, όπως το τόνισε μια φορά ο Καβάφης στον E.M. Forster.

Κάποια μέρα οι δανειστάδες της Ελλάδας που δεν παίρνουν πίσω τα λεφτά τους, αλλά πάντα μοναχά ένα ποσοστό από το χρέος - δανειζόμαστε ακόμα και για τους τόκους από τα δάνεια - μπορεί να μας πουν (αν και αυτό είναι αμφίβολο - για άλλους πάλι λόγους) πως πρέπει να σταματήσει αυτή η ωραία μηχανή και πως να φροντίσομε εμείς για τη σωτηρία μας (όπως και πρέπει να φροντίσομε).

Εμείς δεν χρειάζεται να περιμένομε τους δανειστάδες να μας το πουν αυτό (αυτοί έχουν το χαβά τους). Πρέπει εμείς να το διακηρύξομε ως άμεσο σκοπό μας, διαφορετικά θα πηγαίνομε στον φούντο. Η σωτηρία μας θα γίνει από εμάς, δε θα γίνει από τους άλλους. Αν ποτέ γίνει."

Ζήσιμος Λορεντζάτος Collectanea. 1968.

Σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά τα προφητικά ετούτα λόγια του μεγάλου μας κριτικού - κριτικό μυαλό, πριν από κριτικός της λογοτεχνίας - τα πράγματα έχουν περιπλεχθεί σε έναν φαινομενικά άλυτο γόρδιο δεσμό: Οι δανειστάδες μας ζουν κι αυτοί δανειζόμενοι και ολόκληρος ο δυτικός καταναλωτικός μας πολιτισμός έχει ξεπέσει σε τέτοιο επίπεδο βαρβαρότητας που οι δανειζόμενοι δανειστές παλεύουν να επιμηκύνουν την ομηρεία για δεκαετίες προκειμένου να μη χάσουν τον έλεγχο και να απομυζούν τον χρεωμένο εσαεί.

Βέβαια κάθε γόρδιος δεσμός λύνεται απότομα με μια σπαθιά και τα πράγματα αλλάζουν επικίνδυνα από τη μια μέρα στην άλλη. Το κόστος όμως, σε αυτή - την αναπόδραστη όπως φαίνεται - περίπτωση είναι πολύ μεγάλο. Ενδεικτικό σημείο εκβαρβαρισμού των προηγμένων - τάχα - χωρών είναι ότι ανέχονται (ερήμην του λαού) να συντηρήται ένα ληστρικό σύστημα χρηματηστηριακού τζόγου όπου μεμονομένα άτομα ή επιχειρήσεις κάνουν κομπόδεμα ποντάροντας και εξωθώντας λαούς ολόκληρους στη χρεωκοπία - αφού τους μπούκωσαν προηγουμένως στο χρήμα.

Από την εποχή που περιγράφει ο Λορεντζάτος που τα κράτη δανείζονταν όπως οι ιδιώτες για να καλύψουν βασικές ή όχι ανάγκες τους η κατάσταση έχει αλλάξει πολύ: έχουμε ως πολιτισμός κατέλθει αρκετά σκαλοπάτια στην κλίμακα που οδηγεί από τη βαρβαρότητα στον δημοκρατικό πολιτισμό.  Κραδαίνοντας διαρκώς στο κατέβασμα τη σημαία της δημοκρατίας. Ο πυρήνας όμως της σκέψης του Λορεντζάτου παραμένει σωστός κι επαληθεύεται καθημερινά από το 1968 και δώθε.

13 σχόλια:

Μύρων Κατσούνας είπε...

Έτσι, για την ιστορία,είναι το collectaneum υπ' αρ. 185 (σελ. 88-89 του βιβλίου).

Το ενδιαφέρον είναι ότι παρόμοια διατύπωση έχει κάπου ο Παναγιώτης Κονδύλης.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε να βρώ τη διατύπωση του Κονδύλη; Θα σας ήμουν ευγνώμων.

Καλύβας Ιωάννης είπε...

Διαβάστε το επίμετρο του Παναγιώτη Κονδύλη με τίτλο "Προϋποθέσεις, Παράμετροι και Ψευδαισθήσεις της Ελληνικής Εθνικής Πολιτικής", στο βιβλίο Πλανητική Πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο". Θα μείνετε ενεός απο την κριτική οξυδέρκεια του Κονδύλη, και θα καταλάβετε γιατί τον πολεμούσαν δεξιοί και αριστεροί της καθ'ημἀς μπανανίας. Κατά την γνώμη πρόκειται μακράν για τον μεγαλύτερο έλληνα στοχαστή του προηγούμενου αιώνα.

Μύρων Κατσούνας είπε...

Αγαπητέ μου Λοξία,

Ι. Όντες σχεδόν συνομίληκοι, θα σε παρακαλούσα να απεμπολήσεις την παγοσκεπή γαλλική συνήθεια του πληθυντικού. Δεν θα είχα αντίρρηση να με προσφωνούσες ως οι πάπποι μου της νήσου Κρήτης: Κατσουνομύρο.

ΙΙ. Είμαι μακρυά από τη βιβλιοθήκη μου, αλλά εάν δεν με απατά η μνήμη μου, η εν λόγω φράση υπάρχει στο αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, ίσως σελ. 124-125. Εκεί ομιλεί περί αυτάρκειας ο Κονδύλης. Θα την αντιγράψω πάραυτα μόλις τη βρω.

ΙΙΙ. Εδώ, με το collectaneum του Λορεντζάτου, συμβαίνει ό,τι έλεγε ο Κονδύλης: το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης (όχι μόνο ενός και του αυτού συγγραφέως αλλά και πολλών, ήτοι εδώ Κονδύλη και Λορεντζάτου) δεν συμπίπτει πάντοτε με το ορατό χρονολόγιο της σκέψης...

IV. Αλλά μισό λεπτό: ο ίδιος ο Λορεντζάτος δεν χρονολογεί το collectaneum. Μόνο εάν (α) θεωρήσουμε ότι υπάρχει γραμματική σειρά των collectanea και (β) λάβουμε υπ'όψη ότι το collectaneum υπ' αρ. 225 υπογράφεται με την ένδειξη "Κηφισιά, Μάιος 1968", τότε και μόνον τότε συνάγεται ότι το επίμαχο collectaneum που εδώ μας απασχολεί εγράφη το 1968.

Θα συνεχίσω το διαδικτυακό μας νήμα εν καιρώ τω δέοντι.

YΓ. Διάβασα τη "Ζωή Χαρισάμενη" και θα ήθελα να σας εκφράσω κάποιες σκέψεις μου, στην κόψη του επισφαλούς. Εάν θέλετε να τις ακούσετε, στείλτε μου, σας παρακαλώ, ένα μέηλ.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Ναι, Κατσουνομύρο, την ημερομηνία την συνάγω από προηγούμενη εγγραφή. Μου το επιβεβαίωσε και ο εκδότης του ο Δημήτρης Μαυρόπουλος. Το εν λόγω collectaneum είναι του 1968. Κύριε Καλύβα, ευχαριστώ πολύ για την υπόδειξη. Θα σπεύσω να το διαβάσω. θεωρώ κι εγώ ότι ο ο Κονδύλης ήταν από τους μεγαλύτερους Έλληνες στοχαστές του περασμένου αιώνα μαζί με τον Κώστα Παπαϊωάννου.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Φίλτατε Κατσουνομύρο δεν βρίσκω τρόπο να σου στείλω e-mail.

Μύρων Κατσούνας είπε...

Ήδη, ο καλά καλός ποιητάρης πατριώτης μου, ο Κουτσουρέλης, μας πρόλαβε:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_13/03/2011_435451

Eάν φέρετε τον κέρσορα του "ποντικιού" σας επάνω στο όνομά μου, θα δείτε το μέηλ μου.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Είναι πολύ καλός μου φίλος ο Κώστας και τον αγαπώ πολύ, φίλε Μύρωνα. Φέρνω τον κέρσορα πάνω στο όνομά σου και δεν μου δείχνει τίποτα.

Μύρων Κατσούνας είπε...

(Ν'αντιγιαγύρω στα Χανιά, Παλιόχωρα, Κουντούρα/ Σκοπούς ντω Κουτσουρέληδω να παίζει η ασκομαντούρα..)

Μπορείτε να μου στείλετε στο mkatsounas@hotmail.com

Γιάννης είπε...

1.

"Πρέπει να πληρώσομε κάποτε τα χρωστούμενα - τα χρωστουμέικα, όπως λεν οι Μανιάτες - ή να βάλομε σοβαρά πλώρη για την πληρωμή τους και να ξαναρχίσομε από την αρχή, δίχως χρέη".

Επειδή δεν ήταν αφελής, πρέπει να υποθέσουμε πως ο Λορεντζάτος δεν εγνώριζε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με απλούς δανειστές αλλά με διεθνείς τοκογλύφους και σπεκουλαδόρους, με ένα ολόκληρο διεθνές σύστημα παραγωγής τοκογλυφικών χρεών. Διότι, αν το εγνώριζε, θα διευκρίνιζε και με ποιον τρόπον οι Μανιάτες "καθάριζαν" με τέτοιας λογής κουμάσια.

Πρέπει να καταλάβομε πως οι άλλοι δεν χρωστούν τίποτα να μας ζουν εμάς, και πως κάθε φορά που προσφέρεται η λύση αυτή, να μας ζουν ή να μας δανείζουν,

[συνέχεια από κάτω}

Γιάννης είπε...

2.

"Πρέπει να καταλάβομε πως οι άλλοι δεν χρωστούν τίποτα να μας ζουν εμάς, και πως κάθε φορά που προσφέρεται η λύση αυτή, να μας ζουν ή να μας δανείζουν,"

Ε όχι! Δεν χρωστάμε σε κάποιον ... φίλο ή συγγενή, που δεν έχει σαν επάγγελμα να δίνει δάνεια και που στερείται για να μας δανείσει! Έλεος! Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Οι δανειστές μας (οι λεγόμενες "αγορές" ζουν από τα χρέη, ζουν δημιουργώντας χρέη στους άλλους. Αυτή είναι η δουλειά τους, το επάγγελμά τους: να παράγουν δάνεια, δηλαδή χρέη.

Δείτε ένα παράδειγμα για το πως λειτουργεί το όλο πράγμα. Ας πάρουμε τις τράπεζες. Καταθέτει κάποιος 100 ευρώ σε μια τράπεζα. Η τράπεζα δεν είναι βέβαια κουμπαράς. Βαστάει το 10% του ποσού στο αποθεματικό της και τα υπόλοιπα 90 ευρώ τα δανείζει σε κάποιον άλλον. Ας υποθέσουμε πως αυτός καταθέτει τα 90ε σε μια άλλη τράπεζα. Αυτή βαστάει το 9ε στο αποθεματικό της και δανείζει τα υπόλοιπα 81ε σε κάποιον άλλον. Κ.ο.κ. Στο τέλος του όλου κύκλου θα διασπιστώσετε ότι από τα αρχικά 100ε, το τραπεζικό σύστημα έχει παράξει κάπου 30 δάνεια, δηλαδή χρέη. Τα οποία πρέπει να επιστραφούν σε αυτό με διάφορα επιτόκια.

Όλη αυτή την παραγωγή χρεών, το τραπεζικό σύστημα δεν την κάνει "από σπόντα", ούτε είναι πάρεργό του. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ. Η δουλειά του. Χωρίς δανειολήπτες, τράπεζες και τραπεζικό σύστημα δεν υφίστανται.

Και αν οι συνήθεις τράπεζες δανείζουν με ένα α επιτόκιο, τα "χρηματοπισττικά ιδρύματα" που ονομάζονται "αγορές" - οι δανειστές κρατών δηλαδή -, είναι σαφές ότι δανείζουν με πολλαπλάσιο του α επιτόκιο. Με επιτόκιο καθαρά τοκογλυφικό. Εφαρμόστε λοιπόν σε αυτούς τον τρόπο λειτουργίας, που περιέγραψα παραπάνω και θα το δείτε ξεκάθαρα: Οι "αγορές" ΖΟΥΝ από την τοκογλυφία. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ!

Με λίγα λόγια, είναι εντελώς ανακριβές , αν όχι αφελές, αυτό που λέει ο Λορεντζάτος, ότι δηλαδή "δεν χρωστούν τίποτα να μας ζουν εμάς [να μας δανείζουν]". Αυτό θα ίσχυε μόνο εάν οι δανειστές μας δεν είχαν ως επάγγελμα το να δημιουργούν δάνεια, δηλαδή χρέη. Όμως, όπως είδαμε, δεν είναι τέτοια οι περίπτωση των δανειστών μας.

[συνέχεια από κάτω]

Γιάννης είπε...

"Η σωτηρία μας θα γίνει από εμάς, δε θα γίνει από τους άλλους."

Πολύ σωστά, μόνο που δεν πρόκειται ποτέ να σωθούμε, όσο κι αν παράγουμε και πουλάμε - ας το καταλάβουμε αυτό! -, όσο υπάρχει και αφήνεται ανεξέλγκτο το διεθνές τοκογλυφικό σύστημα που περιέγραψα. Δεν γίνεται! Ειδικά σε συνθήκες ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης. Γι' αυτό άλλωστε ΟΛΑ τα κράτη είναι χρεωμένα έως το λαιμό.

Είναι λοιπόν εύκολο να νουθετεί κανείς γενικώς και αορίστως.

Σπύρος Γιανναράς είπε...

Φίλε Γιάννη δεν ξέρω αν οι δανειστές του 1968 - τότε γράφτηκε το κείμενο - είχαν σχέση με τους σημερινούς. Κι αν είχαν δεν το φανταζόταν μάλλον κανείς.