Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Προσβεβλημένοι οπαδοί κι απελπισμένοι πολίτες

Τα «πρωτοφανή» επεισόδια που διαδραματίστηκαν πριν από μια εβδομάδα στον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού δεν είχαν τίποτα το καινοφανές. Καπνογόνα, προπηλακισμοί κλωτσομπουνίδια στο Καραϊσκάκη: Η κανονική παράσταση ενός σεναρίου που προβάρεται τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα εντός και εκτός του αγωνιστικού χλοοτάπητα.
Με την ειδοποιό διαφορά ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι πρωταγωνιστές των επεισοδίων προβάρουν -ανταλλάσσοντάς τες- μονάχα τις ατάκες τους δοκιμάζοντας ταυτόχρονα τα λέιζερ και τα καπνογόνα τους. Οι εξωτικές βουβουζέλες δεν έχουν φτάσει ακόμα στην Ελλάδα. Το βαθύτερο ζήτημα, το οποίο μέχρι τώρα υποβαθμίζαμε βαυκαλιζόμενοι, θεωρώντας το αποκλειστικό χαρακτηριστικό του «ποδοσφαιρικού υποκόσμου» είναι αυτό που υπογράμμισε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης την περασμένη Τρίτη στην «Κ»: Σε ποιο δηλαδή βαθμό αυτή η αγελαία συμπεριφορά μας προσδιορίζει ως κοινωνία.

Εχω την αίσθηση ότι ανέκαθεν ο Ελληνας προσδιοριζόταν, σχεδόν αποκλειστικά, σε σχέση με κάποιον αντίπαλο: Εναν Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό, έναν αριστερό, έναν δεξιό ή εσχάτως έναν νεοφιλελεύθερο, έναν πιστό ή έναν άθεο, έναν εργαζόμενο του δημοσίου, των ΔΕΚΟ ή ιδιωτικής τράπεζας. Μέχρι πρότινος ολιγοπληθή χωριά διατηρούσαν ξεχωριστά κόκκινα, μπλε και πράσινα καφενεία, τα οποία εξελίχθηκαν σε οπαδικά πριν περάσουν στο ραδιόφωνο και στο γυαλί.

Παίρνοντας την Δευτέρα ένα τυπικό αθηνορωμαΐικο, βδελυρό ταξί με καπνίζοντα οδηγό και αθλητικό σταθμό στη διαπασών, εντυπωσιάστηκα από την έντονη αγανάκτηση των βαθιά προσβεβλημένων από τα πρόσφατα έκτροπα ακροατών. Ενας μάλιστα τηλεφώνησε από τη Γερμανία για να βροντοφωνάξει πως αισθάνεται πλέον (για τον εαυτό του, αλλά και για τα παιδιά του) ντροπή που είναι Ελληνας. «Εδώ ο κόσμος χάνεται, όποια άκρη του ελληνικού χαλιού να σηκώσεις αποκαλύπτει σήψη και όζοντα σκουπίδια και όλοι ετούτοι - οι αναρίθμητοι πολίτες της τετραχηλισμενης χώρας - χρειάζονται τα ποδοσφαιρικά έκτροπα για να ντραπούν;», αναρωτήθηκα.

Όμως ο Ελληνας στο έσχατο στάδιο της εξατομίκευσής του, της ακραιφνούς ιδιωτείας και ιδιοτέλειας, μετατρέπεται σε αφιονισμένο οπαδό. Μιας ομάδας, συντεχνίας ή του ίδιου του, του εαυτού. Και τότε αναπόφευκτα στρέφεται κατά του διπλανού του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: