Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Όμηροι μιας δύσμοιρης πόλης

Οι απεργίες των μέσων μεταφοράς ξανάρχισαν. Μαζί και η απίστευτη ταλαιπωρία των κατοίκων της μεγαλούπολης. Η φράση ακούγεται τετριμμένη, όμως δύσκολα μπορούμε να διανοηθούμε πόσο και πόσοι συμπολίτες μας ταλαιπωρούνται από αυτή την καθημερινή ομηρεία. Ανθρωποι του μόχθου που αναγκάζονται να προσθέσουν στην καθημερινή δοκιμασία αυτής της δύσκολης πόλης και τον μαραθώνιο.


Την ιστορία που ακολουθεί μου την αφηγήθηκαν, δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυς. Ενα πρωινό χωρίς συγκοινωνίες μια φίλη βρέθηκε να περιμένει απονήρευτη το τρόλεϊ όπως ο ήρωας του καβαφικού ποιήματος τους βαρβάρους. Εκεί συνάντησε την Βαλμπόνα, μια μεσήλικη γυναίκα από την Αλβανία (φέρει το όνομα ενός ποταμού στα σύνορα με την Σερβία) που είχε δώσει ραντεβού στην φίλη της την Λορίτα από τις Φιλιππίνες. Οι δυο γυναίκες που γνωρίστηκαν στη στάση, συναντιούνται κάθε πρωί για να μοιραστούν το κόμιστρο του ταξί μέχρι την Αλεξάνδρας. Από κει το κόβουν με τα πόδια μέχρι την Ιπποκράτους. Αμέσως της πρότεινε να τις συνοδέψει για το μοιράσουν στα τρία, και να έρθει ακόμα πιο φθηνά.

Στη διαδρομή οι της διηγήθηκαν την ιστορία της ζωής τους. Η Βαλμπόνα, και ο άνδρας της ο Αχιλλέας, βορειοηπειρώτης με βλάχικη καταγωγή ήρθαν από την Αλβανία στην Ελλάδα πριν από δύο χρόνια. Εκείνη ήταν πεπειραμένη ράφτρα, αλλά εργάζεται ως οικιακή βοηθός «γιατί τα λεφτά είναι καλύτερα». Εκείνος πολιτικός μηχανικός, ψωμίζεται ως σιδεράς. Τα δυο τους παιδιά, ο Οδυσσέας μαθητής της Β’ λυκείου και ο Πέτρος, της 3ης Γυμνασίου είναι αριστούχοι.

Του 19 και 9, καμαρώνει η μάνα, αλλά δεν μπορούν να λάβουν τα αριστεία – και κυρίως τον φορητό υπολογιστή που τα συνοδεύει, ένεκα ιθαγένειας. Ο πατέρας, αν και ομογενής δεν κατόρθωσε να βγάλει τα σχετικά πιστοποιητικά. Ομως η Βαλμπόνα είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα. Δεν της λείπει τίποτα, ομολογεί χαμογελώντας, παρότι το χιλιάρικο που συγκεντρώνει τον μήνα, φαντάζει «τίποτα» σε πολλούς Νεοέλληνες.

Η Λορίτα που εργάζεται εδώ και είκοσι χρόνια ως Φιλιππινέζα στα βόρεια προάστια έχει μεγάλη δυσκολία στο περπάτημα, αλλά μεγαλύτερη στην καθημερινή αποπληρωμή του κομίστρου. Η Λορίτα, που εργάζεται εδώ και είκοσι χρόνια ως Φιλιππινέζα στα βόρεια προάστια, έχει μεγάλη δυσκολία στο περπάτημα, αλλά μεγαλύτερη στην καθημερινή αποπληρωμή του κομίστρου. Η γνωριμία της με τη Βαλμπόνα ήταν μεγάλο δώρο. Κατέβηκαν από το ταξί και ξεκίνησαν στηρίζοντας τη Λορίτα μέχρι την Ιπποκράτους. «Δεν είναι τίποτα, είναι κατηφόρα», τις εμψύχωνε η Βαλμπόνα. Είχα καιρό να δω τόσο χαρούμενο άνθρωπο, μου εξομολογήθηκε λάμποντας η φίλη.

4 σχόλια:

Μύρων Κατσούνας είπε...

O σημερινός γυναικωνίτης, όχι ολιγώτερο ενδιαφέρων από τον παπαδιαμάντειο, περιμένει τον διηγηματογράφο του..

παναγιώτης ιωαννίδης / panayotis ioannidis είπε...

προ ολίγου διάβαζα την έντυπη εκδοχή: ωραία σύμπτωση, γιά ένα ωραίο κείμενο

logia είπε...

όμορφη ιστορία
γεμάτη ανθρωπιά
τι είναι τελικά η ευτυχία; ένα τόσο δα μικρούλι πραγματάκι μα τόσο μεγάλο...

παναγιώτης ιωαννίδης / panayotis ioannidis είπε...

συγγνώμη γιά την κατάχρηση των σχολίων σου:

διαμαρτυρία για την επίθεση στο θέατρο τέχνης, αθήνα, 4.2.2011

http://www.petitiononline.com/thetehn/petition.html