Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Θλιβερά συλληπητήρια

Οι συλλυπητήριες δηλώσεις τόσο του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος έχει διατελέσει υπουργός Παιδείας, όσο και του στενού του φίλου, νυν υπουργού Παιδείας, Παύλου Γερουλάνου μου προκάλεσαν μεγαλύτερη θλίψη από την είδηση του θανάτου της μεγάλης ελληνίστριας Ζακλιν ντε Ρομιγί, στα 97 της χρόνια. Με γέμισαν πίκρα, οργή και ζοφερή απελπισία.


Κατ’ αρχάς γιατί στις συλλυπητήριες δηλώσεις δεν διέκρινες ίχνος λύπης ή συγκίνησης κι έπειτα διότι κατόρθωσαν να χωρέσουν στα δυο αυτά εξαιρετικά σύντομα κειμενάκια όλες σχεδόν τις εθνικές μας κακοδαιμονίες. Διαβάζοντάς, ένιωθες αμέσως ότι οι συγγραφείς των συλλυπητηρίων (οι ίδιοι οι πολιτικοί ή οι συνεργάτες που συγγράφουν τους λόγους και τις εξαγγελίες τους) πέταξαν όπως όπως από πάνω τους και κατευθείαν στα μούτρα μας, ένα ενοχλητικό βάρος. Γι’ αυτό και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να μας απαλλάξουν από τον πιο ανυπόφορο βαριεστημένο ξύλινο λόγο που πάει – δυστυχώς – μαζί με το περίλαμπρο υπουργικό αξίωμα, όπως κάποτε η άσχημη νύφη με τη μεγάλη προίκα.

Ταδύο κείμενα αποκαλύπτουν τη μεγάλη πνευματική ένδεια και την έλλειψη καλλιέργειας των γραφόντων. Ο πρωθυπουργός θυμίζοντας αδιάβαστο μαθητή που πιάστηκε στα πράσα κα προσπαθεί να συλλαβίσει μια γενικολογία για να ξελασπώσει, τόνισε ότι «η προσφορά της στον Ελληνισμό και στην παγκόσμια διανόηση ήταν μεγάλη». Ο υπουργός, κινείται στο ίδιο μήκος κύματος και εκφράζει σε άψογα ελληνικά τη θλίψη του για την «ακάματη ελληνίστρια», που υπήρξε «υπέρμαχος (...) της προάσπισης όλων των ιδεών που συμπυκνώνει ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός». Ο μαθητής τρέμει μην του ζητήσουν να αναπτύξει όλες αυτές τις ακαταλαβίστικες ιδέες. Ο αναγνώστης από την πλευρά του διερωτάται πώς συμπιέζονται οι ιδέες και γιατί ο υπουργός δεν μπορεί να εκφραστεί απλούστερα και επιλέγει τη σόλοικη έκφραση «υπέρμαχου της προάσπισης».

Ο άτσαλος αυτός λόγος φανερώνει απλώς την αδιαφορία τους τόσο για τον άνθρωπο που κλίθηκαν να τιμήσουν εξ ονόματός μας, όσο και για τα κείμενα της γραμματείας στην οποία αφιέρωσε τη ζωή της – αν όχι για το (άχρηστο) σύνολο των ανθρωπιστικών σπουδών. Αλλά δεν αρκέστηκαν σε αυτό, οικειοποιήθηκαν τη Ρομιγί και το άγνωστο για κείνους έργο της, «χρησιμοποιώντας» το με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή τον πιο επιφανειακό: αντλώντας προσωπική αίγλη ή όπως έλεγαν οι παλιοί «για να βλογήσουν τα γένια τους». Εξ ου και σύμφωνα με τον υπουργό η Ρομιγί «περισσότερο από φίλη της Ελλάδας υπήρξε Ελληνίδα» αγγίζοντας το ανώτατο πνευματικό ιδεώδες το οποίο ενσαρκώνουμε ως Νεοέλληνες, ενώ σύμφωνα με τον πρωθυπουργό «προέβαλε τον ανθρωπισμό που διακρίνει τους Ελληνες».

Τέλος και οι δυο τους στάθηκαν στο γεγονός ότι από τη μεριά μας την τιμήσαμε (μάλλον πέραν του δέοντος) χρίζοντάς την Ακαδημαϊκό και προσφέροντάς της την ελληνική υπηκοότητα. Με δυο λόγια, χρησιμοποιώντας τον πατροπαράδοτο ξύλινο λόγο όλο ναφθαλίνη των επετείων και των εθνικών εορτών, Παπανδρέου και Γερουλάνος εξέφρασαν τη θλίψη τους που έφυγε αυτή που έλεγε ότι είμαστε καλοί, την ώρα που οι πάντες μας λένε κακά παιδιά.

3 σχόλια:

Μιχάλης Μελιδόνης είπε...

Τhumbs up για το χώσιμο.

kaloi
Για τους αρχαίους
μάλλον τόλεγε και όχι
για μας, εκτός αν ο ΓΑΠ
αισθάνεται τόσο παλιός :)

Enthalpy είπε...

…και όπως είχε πει ο αειφόρος Β. Ουγκώ στους Άθλιους «…στον αιώνα μας οι επιτήδειοι ονομάζουν τους εαυτούς τους πολιτικούς άνδρες» επίσης «…όταν δώσεις σε ένα πλάσμα το άχρηστο και του πάρεις το αναγκαίο έχεις ένα χαμίνι…». Αν ενώσουμε τις δυο αυτές απομακρυσμένες φράσεις σε μια σκέψη , μία πρόταση, έχουμε μια απάντηση, τη λύση των Γιατί;.

τουπίκλην λοξίας είπε...

Ευχαριστώ πολύ Μιχάλη. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι πως όταν όλοι αυτοί μιλάνε για τους αρχαίους θεωρούν αυτομάτως εαυτούς γνήσιους απογόνους, συνεχιστές των "αρχαιοελληνικών αξιών" (sic)χωρίς να έχουν ιδέα για τι μιλάνε. Ο Ουγκό enthalpy έχει πει πολλά πολύ σπουδαία, αλλά ποιος τον ακούει.