Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Τηλεόραση ή η συγχώνευση των αντιθέσεων

Ενα από τα ειδοποιά χαρακτηριστικά της τηλεόρασης έγκειται στην ικανότητα της να συμβιβάζει, αν όχι να αφομοιώνει απαλείφοντάς τες, τις οξύτερες αντιθέσεις της. Μια από αυτές συνίσταται στο γεγονός ότι υπηρετεί ταυτοχρόνως την ανάγκη διαφυγής εκτός της ανιαρής, πεζής, καταπιεστικής πραγματικότητας και την θεμελιώδη ανάγκη του κοινού να αναγνωρίζει στο γυαλί τον εαυτό του.
Μ’άλλα λόγια η μικρή οθόνη κατορθώνει να συμβιβάσει, το εξωτικό με το οικείο, το ξένο με το γνωστό. Με τίμημα όμως την χονδροειδή σχηματοποίηση.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της εταιρίας σφυγμομετρήσεων Stonewall, ο τρόπος με τον οποίο η βρετανική τηλεόραση σκιαγραφεί τους γκέι είναι δέσμιος παραμορφωτικών προκαταλήψεων και κοινοτοπιών. Στα 20 τηλεοπτικά προγράμματα του BBC, ITV, Channel 4 και 5 που μεταδόθηκαν από τον Σεπτέμβριο του ’09 ως τον Ιανουάριο του ’10, ο τηλεοπτικός χρόνος που αφιερώθηκε στην σκιαγράφηση ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων ήταν πέντε ώρες και 43 λεπτά. Ωστόσο το 36% του τηλεοπτικού αυτού χρόνου τους προσέδωσε αρνητική χροιά, ενώ το 31%, αν και τους απέδωσε με περισσότερο ρεαλισμό, τους εμφάνισε συγχυσμένους ή απογοητευμένους λόγω της σεξουαλικής τους προτίμησης.

Στα καθ’ημάς αντίθετα, σε δημοφιλέστατες τηλεοπτικές σειρές τα σενάρια των οποίων γράφονται από ομοφυλόφιλους ή σε τηλεοπτικές ζώνες όπως οι μεσημεριανή όπου έχουν εξέχουσα παρουσία, εκείνοι που παρουσιάζονται ως αλλόκοτα, παράδοξα, παράλογα κι εν τέλη ή έξαλλα πλάσματα είναι οι ετεροφυλόφιλοι.

Και στις δύο περιπτώσεις τα στερεότυπα παίρνουν και δίνουν. Τις περισσότερες όμως φορές η παραμόρφωση δεν οφείλεται στον καθρέφτη, εν προκειμένω στην μικρή οθόνη, αλλά στην αντιπάθεια που χαρακτηρίζει τον ζωγράφο. Ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί κανείς το πορτρέτο του άλλου, του ανοίκειου ή του ξένου διακατέχεται, αν μη τι άλλο, από τα κενά του βλέμματος, την αβελτηρία ή την εμπάθεια που τον χαρακτηρίζει. Από την άλλη βέβαια, το πώς ορίζει κανείς την παραμόρφωση είναι μεγάλο θέμα, ιδίως σε εποχές αμφισβήτησης της μορφής.

5 σχόλια:

librarian είπε...

Αφησα ένα σχόλια στην ανάρτηση με τίτλο κρίση του βιβλίου αλλά αφήνω και εδώ για να εκφράσω τη χαρά μου που εντόπισα αυτό το τόσο αξιόλογο ιστολόγιο. Καλή συνέχεια και καλώς σε βρήκα!

τουπίκλην λοξίας είπε...

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ χαίρομαι για την συνάντηση.

winner είπε...

nice blog~~^^

Ετερώνυμος είπε...

Μάλιστα,κι αυτό μπαίνει στη λίστα με τα προσεχώς,καθώς το άρθρο σου μου μετέδωσε φιλαναγνωστικό πάθος,θέλω οπωσδήποτε να το διαβάσω λοιπόν! Ομολογώ μάλιστα πως συχνά με έχει αποσχολήσει το ζήτημα του φόνου ως πράξης λογικά νομιμοποιημένης,αν και ηθικά απέχω(ευτυχώς!) πολύ...
Ο Τολστόι,αναφερομένος,αν δεν κάνω λάθος,στα θεατρικά του Αρντέγιεφ,είχε πει "Πασχίζει να να τρομάξει,αλλά δε φοβάμαι".Δεν έχω διαβάσει κάποιο θεατρικό του έργο,αλλά μπορώ να υποψιαστώ τι εννοούσε ο Τολστόι,πιθανόν κάτι σαν μια τυμπανοκρουσία του ζόφου.Κατά τη γνώμη σου,αυτό το στοιχείο υπάρχει στις δύο αυτές νουβέλες ή "τρομάζουν" τον αναγνώστη με τρόπο λιγότερο μεγαλόστομο και περισσότερο υπαινικτικό;

τουπίκλην λοξίας είπε...

Τον ταρακουνούν και τον αφυπνίζουν, θα έλεγα, όπως κάθε μεγάλο λογοτεχνικό έργο.