Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Κανταρέ

Ο ρατσισμός έχει πολλά πρόσωπα. Πρόσωπα φανερά, αλλά και προσωπεία που επιτρέπουν την αδικοπραγία εκ του ασφαλούς. Το δε καλύτερο -μακράν- είναι εκείνο του θύματος. Το προσωπείο που ποτέ τους δεν φορούν οι πραγματικοί παθόντες, οι οποίοι αρκούνται στο δικό τους πρόσωπο, που είναι πάντοτε σπαθί.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν θύματα (ρατσισμού ή βίας) που μετατρέπονται σε θύτες υποπίπτοντας στον ολέθριο φαύλο κύκλο ο οποίος ανανεώνει αέναα το αρχικό κακό.
Η αντίσταση στον ρατσισμό, όπως και σε κάθε εν γένει σύμπτωμα εκβαρβαρισμού, είθισται να βρίσκει ερείσματα στην ευρύτητα του πνεύματος και της καρδιάς που προσπορίζει –δυνητικά τουλάχιστον- η καλλιέργεια της τέχνης και των γραμμάτων. Υπ’ αυτή την έννοια οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς, οι οποίοι με το έργο τους επιτελούν έργο γεφυροποιού, είναι τα κατεξοχήν πρόσωπα που καλούνται, αφενός να αναδεικνύουν και να στηλιτεύουν τα ρατσιστικά φαινόμενα, αφετέρου όμως να τα υπερβαίνουν διακονώντας την αλληλοπεριχώρηση και την αρμονική συμβίωση των ανθρώπων.
Μετά δε, τα φρικαλέα γεγονότα που σφράγισαν τον περασμένο αιώνα, και τα σποραδικά κρούσματα που συνεχίζουν να αμαυρώνουν την εποχή μας, η λογοτεχνία έχει ιερή υποχρέωση να προάγει την ανθρωπιά.
Η πρόσφατη αντίδραση του διάσημου Αλβανού πεζογράφου Ισμαήλ Κανταρέ, ο οποίος ακύρωσε την προγραμματισμένη για τις 19  του μηνός, ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, δεν θυμίζει στάση πνευματικού, αλλά μάλλον εμπαθούς ανθρώπου. Αιτία της ματαίωσης υπήρξαν τα ανατριχιαστικά ρατσιστικά, συνθήματα των βατραχανθρώπων των ειδικών δυνάμεων γεγονός που αμαύρωσαν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Ο Κανταρέ εν ολίγοις υποστήριξε πως το κλίμα που επικρατεί στην Ελλάδα, το οποίο «στερείται κάθε ίχνος πολιτισμού», δεν τον σηκώνει.
Αδιαφορώντας για την ομόθυμη αντίδραση αποτροπιασμού των ελληνικών ΜΜΕ και τη συνακόλουθη αποπομπή του επικεφαλής του ουλαμού, ο επίδοξος νομπελίστας ταύτισε ολόκληρη τη χώρα με το περιθωριακό άγημα ανεγκέφαλων βατραχανθρώπων. Κατηγορώντας συλλήβδην έναν ολόκληρο λαό για ρατσισμό, υπέπεσε στο ίδιο ολέθριο ατόπημα για το οποίο εξανέστη.
Αυτό ουδόλως σημαίνει πως δεν υπάρχουν ρατσιστές (και ένα υφέρπον απάνθρωπο αίσθημα ανωτερότητας) στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και πάμπολλοι άνθρωποι που υποδέχθηκαν και βοήθησαν τους συμπατριώτες του να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους σε αυτό τον τόπο. Αφανείς Ελληνες που άνοιξαν την αγκαλιά τους στον ξένο.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τον υπεροπτικά προσβλητικό τρόπο με τον οποίο προηγουμένως φέρθηκε στους Ελληνες δημοσιογράφους, στους οποίους αφού αρχικά υποσχέθηκε γραπτή συνέντευξη, στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι θα δεχθεί να μιλήσει μόνο δια ζώσης και αφού λάβει λεπτομερή στοιχεία για τους ίδίους και τις εφημερίδες τους, επικαλούμενος «κακές προηγούμενες εμπειρίες (;) με τα ελληνικά ΜΜΕ», τότε αντιλαμβάνεται ότι έψαχνε απλώς την αφορμή...

5 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Ω, να σπάγαμε
τον κύκλο της Ανάγκης
ασπροπρόσωποι!...

Κατερίνα Π.Μ. είπε...

Πολύ σωστά Σπύρο... Συγχαρητήρια για το σχόλιό σου. Και πολλά φιλιά.

Ετερώνυμος είπε...

Ακριβώς έτσι! Ρατσισμός από την ανάποδη!
Η ανάρτηση με βρίσκει σύμφωνο,αν και σχετικά με τα ΜΜΕ παραμένω επιφυλακτικός,καθώς οι εκδηλώσεις "αποτροπιασμού" πιθανόν υπαγορεύτηκαν περισσότερο από την βροντώδη μηχανή του "πολιτικώς ορθού" παρά από γνήσια πνευματική αποστροφή μπροστά στην απεχθώς ρατσιστική συνθηματολογία...
Η βλακώδης αντίδραση του Κανταρέ με έθιξε όχι ως Έλληνα,αλλά ως πολίτη.Ας κάτσει λοιπόν στο χουχουλιάρικο μαξιλαράκι των βεβαιοτήτων του,εμένα τουλάχιστον δε θα μου λείψει!

logia είπε...

για άλλη μια φορά συνειδητοποιούμε οτι και οι "μεγάλοι" έχουν τα τρωτά τους σημεία
κρίμα που κάθε τόσο χρειάζεται να εκθρονίζουμε και κάποιον...

Dynx είπε...

Μπράβο στον Κανταρέ. Η αλήθεια πονάει φαίνεται...