Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Κι άλλο ένα...

"Η εγελιανή αντίληψη της ιστορίας εξαρτά ολόκληρο το "θείο" από κάτι που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου. Τελικά, υποτάσσει τα πάντα στην επιρροή της πολιτικής - όπως δείχνει και το γεγονός ότι αναζητεί εξήγηση σε όλα. Συμπεριλαμβανόμενου και αυτού που ολοφάνερα δεν εξηγείται. [...] Από το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα, όταν κάθε πολιτισμικό και θεολογικό ζήτημα πήρε πολιτική διάσταση όλο και περισσότερο προφανή και σε αναλογία χωρίς προηγούμενο στο παρελθόν, η ελευθερία καταπολεμήθηκε με σφοδρότητα. Ακριβέστερα (επειδή το άπειρο δεν μπορεί να θιγεί), αδιαφορούσαν για την ελευθερία. Η πίστη στον αποκλειστικό χαρακτήρα των πολιτικών λύσεων σίιγουρα περιέχει μια θρησκευτική διάσταση (όπως θα έγραφε ο Ντονόζο Κορτές στα μέσα του 19ου αιώνα, στο βάθος κάθε πολιτικού ζητήματος κρύβονται θεολογικά ζητήματα).

ο.π. σελ 29

Ο Ντοστογιέφσκι διαβάζει Χέγκελ στη Σιβηρία και κλαίει. Του Λάζλο Φολντένυι

"Ο Ντοστογιέφσκι μπόρεσε να καταλάβει ότι αυτό που δεν έπρεπε να αντιληηφθούμε ήταν το σφαγείο. Ότι ήταν αυτή ακριβώς την εγγενή ιδιότητα της παγκόσμιας ιστορίας που έπρεπε να αποσιωπήσει [ο Χέγκελ] γράφοντας ιστορία. Ότι στο όνομα της ορθολογικότητας έπρεπε να αγννοήσει τη βιωμένη εμπειρία. Τον πόνο, τον θάνατο, το ανεξακρίβωτο, δηλαδή όλα όσα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει, αλλά στα οποία είναι υποδουλωμένος. "Το πνεύμα δεν μπορεί να χάνει τον καιρό του στα βάσανα ορισμένων ατόμων - γράφει ο Χέγκελ - οι ατομικοί σκοποί χάνονται μπροστά στον γενικό". Ο Χέγκελ προσπαθεί να θεμελιώσει ολόκληρη τη φιλοσοφία του στην ορθολογικότητα. Εντούτοις, τα βαθύτερα θεμέλιας της επινόησής του πολύ απέχουν από το να υπακούουν μόνο στην ορθολογικότητα. Στο βάθος αυτής της φιλοσοφίας κουρνιάζει μια ανθρώπινη αδυναμία: η επιθυμία να νικήσει και να γευτεί την ευτυχία της νίκης".

σελ. 23-24.
Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα Δεκέμβριος 2009

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Υποτίμηση λόγω πληθωρισμού

Δεν είναι λίγες οι λέξεις που διέθεταν μια αρχική περικλεή σημασία, την οποία έχουν σήμερα απωλέσει οριστικά, καθώς η "δόξα" έχει μαυρίσει σαν τα παλιά ασημικά από τους προβολείς της δημοσιότητας. Και η άμεσα συνυφασμένη μαζί της, λέξη "θυσία", παραπέμπει μονάχα σε αρχαίους "πρωτόγονους" πολιτισμούς. Η λέξη "χρέος", για παράδειγμα, μια λέξη γεμάτη αίγλη, συμπορευόταν με την επίσης αλκήεσσα και εσθλή λέξη "τιμή". Τριγύρω τους έβρισκες πάντα μια πλειάδα λέξεων όπως, "πατρίδα", "ανδρεία", "ιερό", "άγια χώματα", "αρχοντιά" κ.α. οι οποίες σήμερα βρίσκονται με το ένα πόδι ή βαθιά μέσα σε κάποιον τάφο. Σήμερα λοιπόν οι λέξεις "χρέος" και "τιμή", έχουν λίγο πολύ επονείδιστο χαρακτήρα καθώς συγχωτίζονται αποκλειστικά με λέξεις όπως "χρήμα", "δάνειο", "δόση", "προϊόν", "λάδωμα" κλπ.