Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Μπάλα και θρησκεία.


H μεγάλη παγκόσμια είδηση της ημέρας είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης προσέφερε κολλαριστά ή παντελονάτα 95 εκατομμύρια ευρώ στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για την απόκτηση του Πορτογάλου επιθετικού Κριστιάν Ρονάλντο. Αν συνυπολογίσει κανείς τα 67,5 εκατομμύρια ευρώ που ξόδεψε ο Φλορεντίνο Πέρεθ της μαδριλένικης ομάδας στις αρχές του μηνός για να φέρει τον Βραζιλιάνο επιθετικό, Κακά, φθάνουμε αισίως τα 162 εκ. ευρώ. Περίπου όσο πουλήθηκε η Ολυμπιακή. Αντιδράσεις υπήρξαν πολλές. Οι αγανακτισμένοι, όχι αποκλειστικά και μόνο από τον χώρο του ποδοσφαίρου, για τα αμύθητα ποσά που αλλάζουν χέρια εν μέσω κρίσης σαν μαρουλόφυλλα βροντοφώναξαν την ενόχλησή τους. Ο Πέρεθ όμως, ο 397ος πιο πλούσιος άνθρωπος της υφηλίου με περιουσία που ξεπερνάει τα 1,3 δις ευρώ, απάντησε, με ένα ελάχιστο ίχνος υπεροψίας στα λόγια του, ότι «πληρώνεις αρκετά γι' αυτούς, αλλά σου φέρνουν πάντα πίσω τα λεφτά σου και με τόκο».
Η μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου δεν είναι πια το ποδόσφαιρο. Όπως συνέβη και με τον Χριστιανισμό από τη στιγμή που άρχισε η αποϊεροποίησή του και η μετατροπή του σε θρησκευτικό φαινόμενο για την κάλυψη των ορμέμφυτων αναγκών και των φόβων των ανθρώπων, οι «πιστοί» στράφηκαν γρήγορα στις σέκτες (όπως παλαιότερα οι μαρξιστές στα λογής γκρουπούσκουλα) που εξακολουθούν να φυτρώνουν σαν το γαιδουράγκαθο σε όλα τα χωράφια, σε όλα τα κλίματα. Η Καθολική Ε κκλησία κλονίζεται από την ισχύ και την διάδοση των ανά τον κόσμο «χριστιανικών» σεκτών. Μπορεί το Βατικανό να ηγείται μιας παγκόσμιας, ακόμη, υπερδυναμης, όμως ένας στρατός από αδηφάγα μυρμύγκια είναι πάντοτε πιο ευέλικτος και δυνατός από έναν ελέφαντα. Ενας θεληματικός τηλεπάστορας που γράφει καλά στο γυαλί και θεραπεύει μπροστά στα μάτια του κοινού κουτσούς, στραβούς και ψυχικά λαβωμένους κουτρουβαλιάζοντάς τους με ένα του νεύμα στο πλατό, έχει μεγαλύτερη ευκολία να συλλλέξει εκατομμύρια (σαν μαρουλόφυλλα) απ' ότι οι κατά τόπους εκπρόσωποι των μεγάλων Εκκλησιών. Οι μικρές (αναλογικά σε σχέση με τα εκατομμύρια των πιστών του Ποντίφικα) ομάδες προσφέρουν πιο εύκολα το μεγάλο γιατρικό στους οπαδούς της: την αίσθηση ότι σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους είναι οι πραγματικοί κάτοχοι της αλήθειας. Ο περιούσιος λαός. Αντίστοιχα, δύσκολα θα βρεις σήμερα έναν οπαδό του ποδοσφαίρου, έτσι αφηρημένα. Οι οπαδοί έχουν πάψει να ομνύουν στη στρογγυλή θεά και ομνύουν σε συγκεκριμένη ομάδα. Κρεμάνε στο προσκεφάλι τους την εικόνα του Πέρεθ ή του Κόκκαλη, όπως κάποτε τους τοίχους κοσμούσαν α πορτρέτα του Στάλιν ή του Βασιλιά. Οι μεγάλοι πρόεδροι ισχυροποιούν τις μεγάλες ομάδες κάνοντας επίδειξη ποδοσφαιρικού πλούτου, της αφρόκρεμας του ποδοσφαιρικού ταλέντου και πακτωλού εκατομμυρίων για να συσπειρώσουν τους δικούς τους οπαδούς. Οι οποίοι είναι στη συνέχεια έτοιμοι να πέσουν σε οποιαδήποτε φωτιά για την ομάδα. Οχι για την αφηρημένη ιδέα της μπάλας. Γιατί μπάλα παίζει στο διπλανό χλοοτάπητα κι ο (μισητός) αντίπαλος.