Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Σχόλιο στα Collectanea

Διαβάζοντας τα Collectanea μέσα στην απόλυτη σιγαλιά, αρχίζεις ξαφνικά να ακούς τη φωνή του Λορεντζάτου. Κι αν δεν την έχεις ακούσει ποτέ, αρχίζεις ν' ακούς μια σταθερή και - φαντάζεσαι βαθιά - φωνή να σου ψυθιρίζει τις δουλεμένες (με μοναξιά και αίμα) σκέψεις της.

2 σχόλια:

το θείο τραγί είπε...

'Ηθελα κάτι να ακούσω γι' αυτό το βιβλίο. Νομίζω είναι ένα πολύ σημαντικό σχόλιο. Και είναι ένα πολύ σημαντικό βιβλίο, που ξεκινά απ' αφορμή ένα θάνατο, το θάνατο του πατέρα του, άγνωστο πού καταλήγει. Σε εποχές που η φρόνηση και η σύνεση έχει πάει περίπατο, ο σοφός γέρων είναι το ζητούμενο.

Το γράψιμο είναι προσευχή.

Ο ίδιος έγραφα.

ποετάστρος είπε...

Μεγάλο και θείο δώρο, θείο τραγί μου, το να φτάσουμε μια μέρα - για μένα μιλάω - να κάνουμε τη γραφή μας προσευχή. Εχει πολλούς θησαυρούς το βιβλίο αυτό κι όπως όλα τα μεγάλα έργα θέλι, ζητάει πολλές αναγνώσεις για να τους αποκαλύψει.