Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Η γραφή ως προσευχή

«Χρειαζόταν να κατανικήσει κανένας ένα είδος ασέβεια που πάντα υπάρχει μέσα σε κάθε απόπειρα να χρησιμοποιήσομε τη ζωή για κάτι άλλο (γράψιμο, ζωγράφισμα ή οτιδήποτε) έξω από τη ζωή. [...] Απάνω από όλα, όμως, κάθε τέτοιο κίνημα ενός αμέτοχου, όσο πονετικού ή αληθινού - για σκάρτους δε μιλάμε - περιέχει την ασέβεια εκείνη (που ανάφερα) μπροστά στην ιερότητα της άμεσης ζωής (όχι ενός υποκατάστατου, όσο τέλειου). Για το λόγο αυτό μοναχά σαν προσευχή θα μπορούσα να δικαιολογήσω στην περίπτωση τούτη μια γραφή. [...] Πάντα θα παρουσιάζονται άνθρωποι - για λογαριασμό και των άλλων όλων μας - που θα θέλουν να ακούσουν όλο και από πιο κοντά (για να τον αποδώσουν τάχαμου) τον απόκρυφο, το μυστικό, τον παραμέσα παλμό της ζωής. Εις εαυτόν:Η στάση μου μπροστά σε αυτά όλα προτιμώ να είναι η προσευχή».

Ζήσιμος Λορεντζάτος
Collectanea (No 653) σελ. 350-351, Δόμος 2009

Δεν υπάρχουν σχόλια: