Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Νέα γέννηση

Είναι χρονιές που οι γιορτές είναι πιο γιορτινές. Όπως σε κάποιες κυριακάτικες λειτουγίες «λειτουργείσαι» και σε κάποιες όχι. Ένας αγώνας μπάσκετ ή ποδοσφαίρου με φίλους προσφέρει ενίοτε αλησμόνητη απόλαυση κι άλλοτε μόνο τραυματισμούς. Είναι εντυπωσιακό πως τα τακτώς επαναλαμβανόμενα γεγονότα δεν είναι ποτέ ακριβώς ίδια. Το ίδιο γεγονός είναι κάθε χρονιά άλλο. Ακόμη και τις χρονιές που τις βιώνεις ως ψυχικό και στομαχικό άχθος, οι γιορτές δεν είναι με τον ίδιο τρόπο βαρετές.
Σε προσωπικό επίπεδο ανθρωπίνων σχέσεων η επανάληψη ή μάλλον το βίωμα «ίδιων» εμπειριών δεν είναι επουδενί ίδιο. Οσο κι αν ο σύγχρονος απλουστευτικός κοινός συλλογικός μας βίος αρέσκεται να συρρικνώνει τις εμπειρίες σε αφυδατωμένα ομογενοποιημένα, αδιαφοροποίητα σενάρια ή στόρι (κατά τον Κούντερα) η ζωή έρχεται να ανατρέψει τα πάντα. Οταν η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία περιγράφουν την γέννηση, τα πρώτα διστακτικά παιδικά βήματα και την πορεία της σχέσης ενός ζευγαριού (πολύ συχνά) καταλήγουν να περιγράφουν μια αλυσίδα απαράλλαχτα ίδιων γεγονότων. Χαμογελα, βλεμματα, φιλιά και κρεβατώματα αποδίδονται κάθε φορά με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο, όπως και οι φουρτουνιασμένοι τσακωμοί και οι χωρισμοί. Η ίδια ιστορία παρουσιάζεται με διαφορετικούς κάθε φορά ηθοποιούς, που σιγά σιγά η μονότονη επανάληψη σβήνει από τη μνήμη. Ετσι όλες οι «ερωτικές ιστορίες» συρρικνώνονται σε ένα αχαμνό σενάριο, όπως και όλοι οι ηθοποιοί στην ίδια «αρχετυπική» εικόνα του αρσενικού και του θηλυκού που θέλει να μας απηχεί όλους. Κατ' ουσίαν όμως το απόσωπο αυτό ζευγάρι δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει πανομοιότυπα ίδιο χάδι ή φιλί, όποτε το «παράδειγμα» καταλήγει να μην περιγράφει κανέναν. Όταν ερωτεύεσαι, ερωτεύεσαι κάθε φορά διαφορετικά, όταν φιλάς ή χαίδεύεις είναι μια νέα, ολοκαίνουργια αστραφτερή εμπειρία: ζεις την σχέση, την ίδια τη ζωή από την αρχή. Από την αφετηρία...
Η ερωτική εμεπειρία είναι πάντοτε μια εμπειρία ελευθερίας σαν το βάπτισμα: μια δεύτερη γέννηση στον τόπο του άλλου.

5 σχόλια:

το θείο τραγί είπε...

Ζωγραφίζεις εδώ με ενάργεια την εμπειρία της σχέσης και της προσωπικής ετερότητας κάθε μιάς μας πράξης. Θυμήθηκα την κατά Κούντερα επανάληψη από την "Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι". Βλέπω και την επανάληψη των δικών μας επιτηδευμάτων και τον τρόπο που φανερώνει στα μάτια σου/μου έναν κόσμο καινόν. Τον κόσμο της σχέσης. Αν καινός είναι ο χρόνος και τα πάντα μετά την ανάσταση είθε να το νιώθουμε έτσι. Ο ίδιος ζητώντας χαρά.

το θείο τραγί είπε...

Τελικά δεν κατάλαβα ποτέ. Κάποτε είχες ζητήσει το mail μου και επιδίωξα να στο δώσω χωρίς όμως να παραμείνει σε κοινή θέα. Μετά από όλην αυτήν μου την προσπάθεια εσύ το έλαβες η όχι;

ποετάστρος είπε...

Δεν το έλαβα ποτέ. Δεν ξέρω τι έγινε. Είθε να μας δωρηθεί το καινόν ως διάρκεια, κι όχι το κενόν ως επανάληψη.
Ο φίλος σου.

Κ.Π.Μ. είπε...

Η ικανότητα να ερωτεύεσαι είναι θείο χάρισμα.Και σπάνιο. Σε χαίρομαι πολύ (φτου φτου)

Π.Κ. είπε...

Από το Καινοτάφιο
μιλιές
πολυκοσμία
τριγμοί σιωπών
καύσιμα σώματα

και ο πρώτος Γεγονώς
εμπύρετος
στην ψύχρα της αυγής
ος τα πανθ' ορά -