Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009

Γιώργος Κατσίμπαλης par lui-même


"Είμαι εκείνος που είμαι, χωρίς να μπορώ να γίνω καλύτερος - αλίμονο! - ούτε και χειρότερος, κι η μόνη μου χαρά είναι να δίνω - όταν μου παρουσιάζεται η ευκαιρία - μια έμπρακτη απόδειξη στους φίλους μου, και μάλιστα σε φίλους ξεχωριστούς σαν κι εσένα: φίλους της καρδιάς και του νου. Αυτό, ίσως μείνει, μια μέρα το μόνο σημάδι από το πέρασμά μου απ' αυτόν τον κόσμο. Οπωσδήποτε είναι η μόνη μου αξία. (...) Είμαι από κείνους που, μαζί με την Ελλάδα έχουν αγαπήσει τη γλώσσα και την ποίησή της όσο λίγα πράματα στον κόσμο, και λαχταρούνε για την εξύψωση και για την προκοπή τους".

"Αγαπητέ μου Γιώργο"
Αλληλογραφία Κατσίμπαλη-Σεφέρη
Πρώτος τόμος σελ.84
Ικαρος 2009

7 σχόλια:

το θείο τραγί είπε...

Θα μπορούσα να το υπογράφω κι εγώ αυτό το σχόλιο.

Καλημέρα.

'Ετερον: Η ε. λέει πως βρήκε κάπου πως ο Κ. αποκαλούσε τον Σ. "αυτός ο πουστηρλές" -λέξη ακατανόητη. Το έχεις βρεί εσύ αυτό πουθενά στου Κ. τα γραπτά;

το θείο τραγί είπε...

Και καλό μήνα. Μέρα ανοιξιάτικη.

ποετάστρος είπε...

όχι ακόμα. πολύ καλή μέρα.

το θείο τραγί είπε...

Δες και την πρώτη φράση αυτού εδώ http://www.triaridis.gr/keimena/keimA009.htm για τον Σ.

Ανώνυμος είπε...

Ο Κατσίμπαλης είναι δείγμα μιας άλλης στράτευσης, στράτευσης στις αξίες της τέχνης, της ελληνικής γλώσσας και παιδείας. Μάλλον άστοχη η λέξη στράτευση, γιατί την εξισώνει με τις πολιτικές. Θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω τη λέξη πίστη. Η γνώση ( ο βαρύς οπλισμός της λογιοσύνης) θερμαίνεται και ζωογονείται από μια βαθύτερη αφοσίωση και αγάπη. Αίσθανεται κανείς θλίψη διαπιστώνοντας πόσο έχει χαθεί σήμερα αυτό το είδος- "το είδος που χάνεται", όπως θα έλεγε αλλού ο Σεφέρης.

Ασμοδαίος

ποετάστρος είπε...

Εχετε απόλυτο δίκιο. Απόλυτο και λόγω της ωραίας σας γραφής κ. Ασμοδαίε.

το θείο τραγί είπε...

Εν τέλει το ακατανόητο σχόλιο του Κατσίμπαλη αφορούσε τον Ελύτη και όχι τον Σεφέρη. [Μού την δίνει να παίζω το χαλασμένο τηλέφωνο. Ο ίδιος]