Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Νικολάι Μπόκοφ. Στον δρόμο, στο Παρίσι.



Υπάρχει μια μικρή πλατεία κοντά στην εκκλησία του Αγίου Λαμπέρ, πίσω από το ιερό˙ το τελευταίο υπόλειμμα κάποιου παλιού νεκροταφείου. Περιτριγυρίζεται από δέντρα και σπίτια. Μια πηγή με πόσιμο νερό. Μια παιδική χαρά, μ’ ένα σκάμμα με άμμο για τα παιδιά, γεμάτη κόσμο τα πρωινά. Όμως το βράδυ, μετά τις οκτώ, δεν υπάρχει ψυχή. Και η σιδερένια πόρτα μένει ξεκλείδωτη τη νύχτα.
Το καλοκαίρι, περνάω ενίοτε τα βράδια μου εδώ. Σήμερα θα μείνω όλη τη νύχτα: σε ένα παγκάκι, αφού απλώσω το κομμάτι πλαστικού που κουβαλώ και τον υπνόσακο μου.
Το κομμάτι του πλαστικού είναι πολύ πολύτιμο. Μου το έδωσαν οι εργάτες που έκαναν εργασίες συντήρησης στον καθεδρικό της Ράνς. Με αυτό το κομμάτι πλαστικό κάλυπταν τις σκαλωσιές για να μην πιτσιλίσει η μπογιά το πεζοδρόμιο. Έχει πάνω του μερικές ρίγες από λευκό του μολύβδου.
Μετά την απέραντη λεωφόρο του Μπρετέιγ, αυτή η μικρή πλατεία μοιάζει σχεδόν με κατοικία. Πάνω από το παγκάκι, ψηλά, στην κορυφή του δέντρου δίχως κλαριά διακρίνεται ένα κομμάτι ουρανού. Είναι σημαντικό το παγκάκι να είναι μακριά από την ακτίνα δράσης των περιστεριών: έχει πολλά εδώ, γουργουρίζουν μέσα στις φυλλωσιές κι ακούγεται από πολλές μεριές ο ήχος από τις κουτσουλιές τους που πέφτουν. «Ακόμα μια στιγμή και θα είχα καταλάβει...» Τι θα είχα καταλάβει; Γιατί είναι το σημαντικό να καταλαβαίνει κανείς;... Όμως αποκοιμιόμουν ήδη στο βαθύ σούρουπο.

Και ξυπνούσα σχεδόν αμέσως. Το καλοκαίρι, ο ύπνος δεν διαρκεί ποτέ πολύ. Σκαρδαμύσσω κάτω από τον φωτεινό ουρανό, σέρνομαι λιγάκι πριν διπλώσω τον υπνόσακό μου. Ήταν νωρίς. Πριν ακόμη αρχίσουν να χτυπούν τα ξυπνητήρια πίσω από τα ανοιχτά παράθυρα. Κανείς δεν είχε ακόμα βγει από τις πολυκατοικίες. Εκτός από αυτή την κυρία με τη νυχτικιά, που έβγαλε τον σκύλο της για τον πρωινό του περίπατο. Ηρεμία και γαλήνη. Οι κουρασμένες σελίδες ενός προσευχηταρίου. «Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός...». Αρμονία της ψυχής. Χωρίς σκέψεις, ούτε προαισθήσεις. Εξακολουθούσα να χαμογελώ: οι αστυνομικοί που εμφανίστηκαν ξαφνικά πίσω από τους θάμνους κοντοστάθηκαν, καθώς απ’ ότι φαίνεται δεν περίμεναν να αντικρίσουν αυτό το θέαμα γαλήνιου βίου. Η σιωπή διήρκεσε λίγα δευτερόλεπτα: δεν μπορούσε να υπάρξει επαφή μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών θέσεων. Ήταν οι «μπλε της Ναντέρ»: η ειδική μονάδα που ασχολείται με την «υγιεινή της πόλης», δηλαδή η μονάδα που πραγματοποιεί εφόδους κατά των αστέγων και εν γένει κατά όλων εκείνων που κοιμούνται στον δρόμο. Μια κλούβα της αστυνομίας με λευκά βαμμένα παράθυρα προχωρούσε αργά στο πολυσύχναστο δρόμο.
―Λοιπόν, πάμε; Ρώτησε διστακτικά ένα αστυνομικός. Ένας άλλος φάνηκε πιο αποφασιστικός:
― Ελάτε από εδώ!
Κι αίφνης αναδύθηκαν τα συναισθήματα του ανθρώπου που είχε μεγαλώσει σε μια από τις χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και θεωρούσα ότι είχα ξεχάσει: την επιθυμία της φυγής, την συνείδηση της ματαιότητας αυτού του είδους της συμπεριφοράς, την κατάρρευση εκείνου που συλλαμβάνεται. Ασυνήθιστη στιγμή! Πάντοτε απροσδόκητη! Η ψυχή αναπαύεται στην γαλήνη της – και ξάφνου, να αιφνιδιάζεται, συλλαμβάνεται... και συνειδητοποιεί ότι είναι μικρή, φοβισμένη, τρωτή...
― Τεντώστε τα χέρια!
Έλεγξαν τις τσέπες μου. Κάποιος ασχολείτο με το σακίδιό μου. Χέρια δυνατά άρπαξαν την άδεια παραμονής μου, που δόξα τω Θεό, είναι απολύτως νόμιμη, αποκαλυπτική της κατάστασής μου: «Πρόσφυγας, άπατρις, πρώην Σοβιετικός». Η ίδια αναφορά υπάρχει και στα χαρτιά της κόρης μου, παρότι γεννήθηκε στο Παρίσι. Κάτι αδιευκρίνιστο συμβαίνει εδώ.
Οι αστυνομικοί φορούσαν μια ειδική στολή: μπλε φόρμες, που δεν τους εμπόδιζαν στις κινήσεις τους.
Η κλούβα κυλούσε στους δρόμους του 15ου διαμερίσματος, με τον πομπό της να γρυλίζει σταματώντας που και που. Τρεις ή τέσσερις αστυνομικοί πηδούσαν έξω, σαν αλεξιπτωτιστές και έφεραν μετά από λίγο έναν νέο επιβάτη. Συνήθως ήταν λαχανιασμένος, καθώς αναζήτησε τη σωτηρία του στη φυγή. Χωρίς ωστόσο να έχει εγκαταλείψει τη γιρλάντα του από πλαστικές σακούλες σουπερμάρκετ.
Είχα κι εγώ αυτή την παράξενη συνήθεια: να φυλάω ένα απόθεμα πλαστικές σακούλες. Λες και θα βρίσκαμε στο δρόμο κάτι πολύτιμο που δεν θα ξέραμε που να βάλουμε. Όπως για παράδειγμα λίγο ξερό ψωμί. Ή φρούτα, λαχανικά που μπορούσαν ακόμη να φαγωθούν, τα απομεινάρια της λαϊκής αγοράς.
Η συνήθεια γινόταν νοσηρή και χρειάστηκε να την πολεμήσω συνειδητά. Τότε μετριάστηκε και εξαφανίστηκε.
Οι πατέρες της ερήμου συμβουλεύουν να αντιτείνει κανείς στη συνήθεια μιας ορισμένης πράξης, τη συνήθεια της μη πραγματοποίησης αυτής της πράξης.

Νύχτα.
Χειμώνας.
Φέτος δεν είναι κρύος.
Χωρίς να βιάζομαι ιδιαίτερα νιώθοντας την κούραση της ημέρας, πηγαίνω προς καταφύγιό μου, επιλέγοντας τον πιο σύντομο δρόμο.
Οδός Λεκούρμπ. Το δρομάκι. Το υπέργειο μετρό. Η στρογγυλή πλατεία. Το θολό λευκό περίγραμμα του μνημείου του Παστέρ. Στο σκοτάδι, ο σοφός κοιτάζει μακριά τον θόλο του Αγίου Λουδοβίκου, που φωτίζεται με ηλεκτρικό ρεύμα.
Την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου-Ξαβιέ κυκλώνει ένα σιδερένιο κιγκλίδωμα, που μένει ξεκλείδωτο τη νύχτα. Δεν έχει κανείς παρά να κάνει τον γύρο του κιγκλιδώματος για να βρεθεί κοντά στον τοίχο. Να κάνει τον γύρο από τα δυτικά, ή από τα ανατολικά από την πλευρά της πρόσοψης. Προσπαθούσα να σκαρφαλώσω στο ξύλινο πλατύσκαλο. Η αρμονία του κόσμου φανερώνεται παρ’ όλα αυτά στα γεγονότα και στις προβλέψεις τους. Όπως ο βασιλικός κρίνος του Ευαγγελίου. Ορισμένες όμως φορές ακολουθεί το χάος...
Ένα αυτοκίνητο με σειρήνα σταμάτησε απέναντί μου, πίσω από το κιγλίδωμα. Πόρτες έκλεισαν με βρόντο. Δυο αστυνομικοί πετάχτηκαν και πλησίασαν στη γρίλια: ― Ψάχνετε κάτι, Κύριε; Μας δείχνετε τα χαρτιά σας; Ελάτε εδώ.
Δεν πρόλαβα να κουνηθώ: ένας άνδρας πετάχτηκε μέσα από το σκοτάδι:
― Τι συμβαίνει; Είμαι ο ιερέας αυτής της ενορίας. Και ξαφνικά βρέθηκε ο αστυνομικός στη θέση του απολογούμενου: ― Πρόκειται για έλεγχο ρουτίνας... Μας τηλεφώνησαν για να μας επισημάνουν την παρουσία ενός αστέγου. Και ήρθαμε να επαληθεύσουμε την πληροφορία. αλλά αν δεν σας ενοχλεί...
― Όχι, δεν με ενοχλεί...
Κι εξαφανίστηκε. Μαζί και αστυνομικοί.
Όμως η έκπληξή μου παρέμενε. Λες και ισχυρές δυνάμεις είχαν συναντηθεί και συγκρουστεί δίπλα μου, πάνω από το κεφάλι μου, εξαιτίας μου.
Για φαντάσου! Κάποιος με είχε υπερασπιστεί.
Είχα μείνει ενεός: ένας άγνωστος με είχε υπερασπιστεί και είχε φύγει χωρίς να ζητήσει τίποτε.
Έλεγα μάλλον πράγματα σοβαρά όταν μιλούσα για τις νύχτες που περνώ στο ξενοδοχείο του Καλού Θεού...
Καλή νύχτα λοιπόν.

Δεκέμβριος 1996. Χριστούγεννα.


Ο Νικόλαος Μπόκοφ ήταν ο συγγραφέας του μικρού βιβλίου με τίτλο: Τα ταραγμένα σημερινά χρόνια ή οι εντυπωσιακές περιπέτειες του Βάνια Τσομάτονφ, το οποίο κυκλοφόρησε ανώνυμο το 1970 στο Παρίσι στα ρώσικα και στα γαλλικά το 1972. Το βιβλίο αυτό, που σατίριζε το ιερό πρόσωπο του Λένιν έκανε πάταγο τόσο στη Δύση, όσο και στη Ρωσία, όπου κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι υπό τη μορφή Σαμιζντάτ.

4 σχόλια:

disa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,a片,AV女優,聊天室,情色

I LOVE YOU είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,a片,AV女優,聊天室,情色,性愛

tiger είπε...

徵信社,尋人,偵探,偵探社,徵才,私家偵探,徵信,徵信社,徵信公司,抓猴,出軌,背叛,婚姻,劈腿,感情,第三者,婚外情,一夜情,小老婆,外遇,商標,市場調查,公平交易法,抓姦,債務,債務協商,應收帳款,詐欺,離婚,監護權,法律諮詢,法律常識,離婚諮詢,找人,追蹤器,GPS,徵信,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信社

蔥油餅Jon είπε...

cool!i love it!AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,情色,日本a片,美女,成人圖片區