Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Salve Regina

Ερχόμενος αντιμέτωπος με τα έκτακτα γεγονότα των τελευταίων ημερών, γεγονότα που διεκδικούν μια παραμόνιμη σχέση με το παρόν, μια θέση τακτικού συμβάντος και καθημερινού τρόπου βίου, αισθάνομαι μια βαριά και σκοτεινή θλίψη να μου πιέζει το στέρνο. Δεν είναι λίγες οι στιγμές τις τελευταίες μέρες που νιώθω την καρδιά μου βαριά σαν πέτρα να τη σφυροκοπάει ένας οξύς πόνος, ενώ η σκέψη του θανάτου αγκυλώνει το αριστερό μου χέρι μέχρι τ' ακροδάχτυλα.
Έχω την αίσθηση ότι ο θάνατος που αποπνέουν τ' αποκαΐδια υψώνεται σαν μαύρος καπνός πάνω από την πόλη και διεισδύσει μέσα από όλους τους πόρους του κορμιού μαυρίζοντας την ψυχή μας ως την ψίχα.
Ο θάνατος του 15χρονου ως μη αναστρέψιμο γεγονός, ο θάνατος μιας ολόκληρης κοινωνίας μετά από μια 20ετία επιθανάτιου ρόγχου και το χειρότερο ο θάνατος κάθε δυνητικής ανθρώπινης συν-εννόησης και σχέσης καθώς η κάθε μεμονωμένη, λίγο πολύ συναισθηματικά φορτισμένη και ενίοτε υπογείως κινούμενη, ύπουλη συμφεροντολογική άποψη, διεκδικεί αυτόχρημα το προνόμιο της αδιάσειστης και αδιαμφισβήτητης αλήθειας. Κάθε άλλη άποψη, οπτική, κριτική ή αντίρρηση αντιμετωπίζεται ως ύποπτη, δόλια και ακραία. Ο εκφραστής της εξοστρακίζεται αυτομάτως στο απώτατο άκρο, στο περιθώριο της «κοινωνίας», στην ολοένα διογκούμενη μάζα των αποδιοπομπαίων και απόβλητων τράγων.
Θάνατος είναι ότι ο καθένας από μας σχηματίζει ένα αυτόνομο, περίκλειστο ολοκληρωτικό είναι. Δέκα εκατομμύρια ψυχές υψώνουν από ένα μπαϊράκι ατομικού ολοκληρωτισμού. (Ο ηθικός σου θάνατος η ζωή μου).
Είμαστε ήδη αρκούντως ανέραστοι ώστε να γεμίζουμε τα ιατρεία των λογής ψυχαναλυτών και θεραπευτών. Αρκούντως δυστυχείς και μόνοι, μέσα στο πλήθος, μέσα στο ζευγάρι, την οικογένεια ή ολομόναχοι μέσα σ' ένα τριάρι, ώστε να μην αντέχουμε κι άλλες κομμένες ή καμμένες γέφυρες.
Πέρα από τη συζήτηση σχετικά με την υπερβολική ή όχι βία της αστυνομίας, την αδρεναλίνη των μαθητών που ανάβει ευκολότερα απ' το πετρέλαιο των μολότωφ, δίνοντας ώθηση στην πέτρα• πέρα απ' το γόρδιο δεσμό του δίκαιου ή του άδικου της κάθε πλευράς, με πιάνει πανικός στη σκέψη ότι επικροτώντας τη βία (είτε ως απότοκο ενός καταπιεσμένου δίκιου, είτε ως αυτοδικία) γαλουχούμε τους αυριανούς πολίτες, τους αυριανούς στυλοβάτες της κοινωνίας ταΐζοντας τους το ξινισμένο γάλα της βίαιης διεκδίκησης για την άμεση ικανοποίηση των απύθμενων απαιτήσεων του «Εγώ». Διαμορφώνουμε δυστυχισμένους ανθρώπους, ανίκανους να προσφέρουν ή ακόμα και να ζητήσουν, έτοιμους να ξεσηκωθούν και να αρπάξουν στην παραμικρή αντίσταση που θα συναντήσουν.
Όμως τα σημαντικότερα πράγματα σε τούτο το βίο, όλα εκείνα που δίνουν χαρά και ευτυχία στη ζωή, ο έρωτας, η αγάπη, η σχέση με τους ανθρώπους, τον κόσμο και τα πράγματα δεν είναι ποτέ προϊόν βίαιης διεκδίκησης. Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή είναι πάντοτε προϊόν σχέσης, προσφοράς, ενίοτε θυσιαστικής διάθεσης, υποχώρησης έναντι της ευεργετικής παρουσίας του άλλου.
Οι άνθρωποι που δεν μαθαίνουν να υποχωρούν, να δημιουργούν πισοπατώντας λίγο χώρο για τον άλλο, καταλήγουν ανίκανοι να αγαπήσουν και να σχετιστούν. Καταλήγουν δυστυχείς και μόνοι. Η ζωή ή είναι μια διαρκής δεξίωση κάποιου άλλου ή ένα κενό που αδυνατούν να παραγεμίσουν όλα τα υλικά αγαθά του κόσμου.
Θάνατος είναι να μεγαλώνεις συνειδητά ανθρώπους ανίκανους να αγαπήσουν και να δοθούν. Ανθρώπους κουρδισμένους μόνο να αρπάζουν ό,τι η ζωή τους «οφείλει».

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008



Βουβός πόνος δίχως σχόλια.
Μια κοινωνία, μια χώρα πνέει τα λοίσθια ύστερα από δεκαετίες παρακμής.