Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Φωτογραφική ομορφιά

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον άλλο ως άθροισμα ανθρώπινων μελών και όχι ως έναν μοναδικό άνθρωπο, ως ανεπανάληπτη έκφραση εταιρότητας, ως πρόσωπο. Αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο σαν ένα θραύσμα προερχόμενο από έναν θρυμματισμένο κόσμο. Σαν ένα σύνολο αποτελούμενο από πόδια, χέρια, οπίσθια, στήθη, μάτια, μύτη κλπ. Όσο πιο «τέλεια», «αψεγάδιαστα» ή «αρμονικά» είναι τα επιμέρους κομμάτια ή θραύσματα, τόσο πιο «όμορφο» είναι το σύνολο, το εν λόγο (απρόσωπο) άτομο. Η αντίληψη αυτή της ομορφιάς επιβλήθηκε από τη στιγμή που ο άνθρωπος ταυτίστηκε με τη διδιάστατη φωτογραφία του. Όταν η ομορφιά αποσπάσθηκε από τη ζωή και απ-αθανατίστηκε. Έχουμε πλέον μάθει να «βλέπουμε» τους άλλους με την επίπεδη ματιά που «διαβάζουμε» τις φωτογραφίες. Η ομορφιά έχει ταυτισθεί με την ακινησία και κατ' επέκταση με το «πάγωμα» του χρόνου, δηλαδή με τον θάνατο. Κι όπως τεμαχίζουμε τους ανθρώπους σε σύνολο ανθρώπινων μελών (παραβλέποντας πολύ συχνά την έλλειψη χάρης του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας) μαθαίνουμε να ερωτευόμαστε και να «καταναλώνουμε» ερωτικά τον άλλον ως επιμέρους βυζιά, κώλους και μάτια. Γι' αυτό και γρήγορα βαριόμαστε τα γνώριμα πόδια, χέρια και χείλη του ερωτικού μας σντρόφου και στρέφουμε το βλέμμα σε άλλα διαφορετικά ή πιο «τέλεια» οπίσθια ή στήθη. Με τη ίδια ευκολία που ξεφυλλίζουμε και πετάμε το ένα εικονογραφημένο περιοδικό για ένα άλλο. Αν όμως πλησιάσει κανείς τον άλλο, προσπαθώντας να βάλει στην άκρη την υποτιμητική, απ-άνθρωπη και τερατώδη (τέρας είναι το δύσμορφο, το μη αρμονικό σύνολο) λογική κατάταξης των ανθρώπων, ενδέχεται να αντιληφθεί ότι η ομορφιά και το κάλλος είναι ό,τι ακριβώς αδυνατεί να συλλάβει η φωτογραφία. Ότι η ομορφιά είναι και πνευματικό (με την έννοια του ανθρώπινου πνεύματος, της ανθρώπινης πνοής) ζήτημα. Οτι πέρα από την «τελειότητα» (ανύπαρκτη στη φύση, που είναι εξ ολοκλήρυ ταγμένη στη φθορά) της μορφής των επιμέρους τμημάτων, η ομορφιά είναι αυτό που φανερώνεται στις εκφράσεις, στη στάση και στην κίνηση, στους τρόπους και στην άυλη αίσθηση που εκπέμπει ο άλλος. Είναι δηλαδή συνάρτηση της χάρης, της προσωπικότητας, του χαρακτήρα και - τολμώ να πω - και της καλλιέργειας του κάθε ανθρώπου.

2 σχόλια:

Christophorus είπε...

Προσυπογράφω, ως δεσμώτης φωτογραφικών εντυπώσεων, εθισμών και κριτηρίων.

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλό!
(μπας και είναι κλεμμένο κι αυτό;)