Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008


Δεν υπάρχει, νομίζω, άνθρωπος απολύτως εγωιστής. Όπως και δεν υπάρχει άνθρωπος, ούτε καν άγιος χωρίς εγωισμό. Τα πράγματα στη ζωή δεν είναι ποτέ άσπρα ή μαύρα. Αυτά είναι για τους αδαείς και τα μυθιστορήματα της δεκάρας που πωλούνται σήμερα σε διόλου ευκαταφρόνητες τιμές. Ολα τα σοβαρά και τα μεγάλα της ζωής παίζονται στην κόψη του ξυραφιού.
Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη συμπεριφορά - κοινότατη - ανθρώπων, που ενώ αγαπούν, φροντίζουν με ουσιαστικές ενίοτε πράξεις τον ή τη συντροφό τους, που ενώ τον νοιάζονται και τον στηρίζουν στα βήματά του, ταυτόχρονα μπορούν να του επιτίθενται για ανούσιες λεπτομέρειες, ακόμα και για υπαρκτά - ανθρώπινα - όμως λάθη, με μια σφοδρότητα που φύεται αποκλειστικά και μόνο στο χωράφι του μίσους; Πως μπορούν να χαίρονται, να ηδονίζοται να τον τσαλαπατούν, στραγγίζονας αργά αργά κι εν γνώση τους την αγάπη του άλλου; Κι όταν τελικά αποξενωνεται στην έρημο που δημιούργησαν μέσα του να τον κατηγορούν για αδιαφορία και απάθεια;
Ισως, διότι ο άνθρωπος καταφέρνει συνήθως να αντιπαλεύσει και να τιθασεύσει ως ένα βαθμό, μέχρις ένα όριο, τον εγωισμό του. Σε πολλές, όμως, πτυχές του εαυτού του ο εγωισμός του, τον νικάει κατά κράτος.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

"Πως μπορούν να χαίρονται, να ηδονίζοται να τον τσαλαπατούν, στραγγίζονας αργά αργά κι εν γνώση τους την αγάπη του άλλου;..."

Καλό το ερώτημα...Παρακαλώ, ένας εγωϊστής να μας απαντήσει, ένας εγωϊστής!...Υπάρχει κανείς;...