Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Περί ειρωνείας 2

Την ειρωνεία την αγαπούν οι πάντες γιατί είναι το πιο αξιόπιστο αερόστατο. Δίνει φτερά, για να πραφράσω μια γνωστή - μικρονοϊκή όπως οφείλουν να είναι όλες τους - διαφήμιση. Ο είρων δεν χρειάζεται να πατάει πουθενά. Τα βλέπει όλα από ψηλά και αφ υψηλού και δεν πλησιάζει τίποτα. Γι' αυτό κη η ειρωνεία συνασπίζεται τόσο συχνά, σαν δυο άτακτα αδέλφια, με το χιούμορ ή το γέλιο. Η ειρωνεία είναι η ίδρυση, ακριβώς, μιας απόστασης. Η αποφυγή κάθε σχέσης - κρυμμένη στο βάθος της βρίσκεται πάντα μια βδελυγμία, ένα αίσθημα σιχασιάς για τον άλλο. Υπενθυμίζω τα λόγια του Μπένγιαμιν ότι η σιχασία είναι πάντοτε σιχασιά επαφής. Όμως αυτός που δεν έχει ποτέ του υποκλιθεί σε κανένα άλλο από το δικό του 'εγώ' διαθέτει ατροφική ή ανύπαρκτη ραχοκοκαλιά.

2 σχόλια:

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

Kάποιες φορές η απόσταση μπορεί να χρησιμεύει, και η ειρωνεία να είναι
αναγκαία. Η διάκριση στην χρήση της νομίζω πως είναι πιό απαραίτητη.

Καλό μήνα και Ινδικτιώνα!

ποετάστρος είπε...

Καλό μήνα, Χοιροβοσκέ. Η ειρωνεία χρησιμοποιείται πάντοτε ως όπλο. Πότε για επίθεση, πότε για άμυνα, για την μη προσέγγιση του άλλου ή την απώθησή του. Ως άρνηση σχέσης. Αν για κάποιο λόγο η απόσταση καθίσταται αναγκαία, νομίζω ότι καλύτερα είναι να τη διεκδικήσει κανείς χωρίς περιστροφές. Η ειρωνεία θέλει και να λαβώσει τον άλλο.